Republic Radio: ένας καλός σταθμός, ένα κακό website

Από τη στιγμή που έμαθα ότι ο Νίκος Κομνηνός, διευθυντής του ραδιοφώνου του Republic, άνοιγε νέο σταθμό, έτρεξα να μάθω περισσότερα. Η διαφημιστική τους εκστρατεία με προϊδέαζε για κάποια πράγματα, αλλά αυτό που είδα στο site του ραδιοφώνου ήταν απολύτως απογοητευτικό.

Δυο λόγια για τη μουσική

Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο πρέπει να πω ότι αυτό το post αφορά το website του σταθμού, όχι το σταθμό. Επειδή όμως δεν μπορώ ν’ αντισταθώ, θα πω δυο λόγια για τους παραγωγούς που παίζουν κατά στιγμές σπάνια μουσική. Παίρνουν τα credits γιατί από αυτούς έμαθα τους Lanterna, νομίζω ότι ήταν η Ν. Παπαδοπούλου on air όταν τους πρωτάκουσα.

Ακόμα δεν έχω καταφέρει ν’ ακούσω τον Χ. Πορτοκάλογλου, που είναι εγγύηση, ούτε τον Σ. Τσιτσόπουλο, από τον οποίο άκουσα στο παρελθόν πολλή και καλή μουσική. Για τον Κομνηνό δεν έχω να πω πολλά - νομίζω ότι είναι ο κορυφαίος μουσικός παραγωγός που έχω ακούσει ποτέ. Αν κάτι θα άλλαζα στο σταθμό, θα ήταν το στυλάκι που συχνά είναι πάνω από τη μουσική και τελικά τη μειώνει.

To design

Αρκετά όμως με τα ραδιοφωνικά. Το website του Republic είναι μαγική εικόνα. Πολύ κακό για το τίποτα. Γιατί το περιεχόμενο του απλώς δεν υπάρχει.

Καταλαβαίνω το κίτρινο - μαύρο που κυριαρχεί στη σελίδα και γενικά στο image του σταθμού. Είναι δυνατό κι έχει κάποιο νόημα. Δεν όμως παύει να είναι κουραστικό, ιδιαίτερα το βράδυ.

Από τη στιγμή που θα μπει κάποιος στο site θα πρέπει να μαντεύει. Τα εικονίδια πλοήγησης είναι στυλάτα μεν, απολύτως αδύνατο να καταλάβεις τι συμβολίζουν δε. Πρέπει να τα δεις όλα μια φορά και να προσπαθήσεις να τα θυμάσαι για να μην πηγαινοέρχεσαι. Και τι είναι πιο σημαντικό; Το όμορφο ή αυτό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί;

Σίγουρα όλος αυτός ο τόπος θα μπορούσε και να μην είχε υλοποιηθεί με Flash. Το Flash στην ουσία χρησιμοποιείται μόνο για την περιστροφή των εικονιδίων και πουθενά αλλού. Την ίδια στιγμή μειώνει την προσβασιμότητα, τη δυνατότητα του site να ανέβει ψηλά κατά την αναζήτησή του σε μια μηχανή, την ανάγκη του να ανανεώνεται κλπ.

To περιεχόμενο

Το περιεχόμενο του τόπου (το ξαναείπα;) δεν υφίσταται. Στην ουσία οι μόνες χρηστικές πληροφορίες που υπάρχουν είναι να δεις ποιος παραγωγός παίζει κάθε ώρα και ν’ ακούσεις online. Αυτό το τελευταίο ισχύει μόνο για χρήστες Windows, γιατί ο Media Player ως γνωστόν δεν υπάρχει για άλλα λειτουργικά συστήματα. Σίγουρα πάντως δε με ενδιαφέρει να παίξω ping pong online (ακόμα κι αν με ενδιέφερε, δε θα έπαιζα στο site ενός ραδιοφωνικού σταθμού).

Με άλλα λόγια έχει γίνει μια προσπάθεια να υποκατασταθεί το πραγματικό περιεχόμενο με περιεχόμενο που θα έπρεπε να είναι συμπληρωματικό. Είναι ωραία ιδέα τα wallpapers, όχι όμως όταν θεωρούνται το ίδιο σημαντικά με τα νέα του σταθμού. (Για να προλάβω ενστάσεις: από τη στιγμή που βρίσκονται στο βασικό μενού πλοήγησης θεωρούνται το ίδιο σημαντικά με όλα τα άλλα.)

Είναι συμπαθητικά τα dj picks (επιλεγμένα κομμάτια από τους παραγωγούς), όμως θα μπορούσαν να εμφανίζονται δίπλα στο όνομά τους στη λίστα με το πρόγραμμα. Γιατί να προβάλλονται ως πρωτεύουσα επιλογή; Γιατί προφανώς δεν υπάρχει κάτι άλλο να προβληθεί.

Όλο αυτό που υπάρχει στο website του Republic επαναφέρει το γνωστό θέμα: content is the king. Αν δεν υπάρχει content, δεν υπάρχει και king. Τελικά, και πάντα απ’ όσα μπορώ να ξέρω ως απλός επισκέπτης, το πρόβλημα δεν είναι του όποιου designer (τα προβλήματα του design αναφέρθηκαν πιο πάνω), αλλά των ανθρώπων που αποφάσισαν το περιεχόμενο κι έκριναν ότι αυτά είναι αρκετά. Αναρωτιέμαι πόσο συχνά μπαίνουν μέσα στο site οι ίδιοι οι υπεύθυνοι, οι παραγωγοί και τελικά οι ακροατές του.

Ένα βιβλίο χωρίς σελίδες

Το καλογυαλισμένο εξώφυλλο κρύβει από πίσω ένα βιβλίο χωρίς σελίδες. Είμαι βέβαιος, ότι αν είχε γίνει το απλούστερο usability test πριν βγει αυτός ο τόπος στον αέρα όλα όσα ανέφερα θα είχαν επισημανθεί, καθώς κανένας tester δε θα έμενε εκεί για πάνω από 30”.

Δεν είναι και δύσκολο να σκεφτεί κάποιος πόσα περισσότερα και χρησιμότερα πράγματα θα μπορούσε να περιέχει το website ενός πολύ καλού ραδιοφωνικού σταθμού. Τουλάχιστον ώστε να είναι αντάξιό του.