Κάνοντας περισσότερα από ένα website

Οι περισσότερες εταιρίες έχουν αντιληφθεί την ανάγκη δημιουργίας ενός, του δικού τους δικτυακού τόπου. Είναι αυτό αρκετό; Όχι. Χρειάζονται περισσότερα για να έχει αυτός ο τόπος αξία και κάποιο αποτέλεσμα όπου κι αν οι εταιρίες αυτές δραστηριοποιούνται.

Έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους που διευθύνουν μια εταιρία, ένα κατάστημα ή έναν οργανισμό και που μιλάνε για την ανάγκη να δείξουν ότι δεν αγνοούν το Web. Έτσι, είναι διατεθιμένοι να επενδύσουν ένα κάποιο, μικρό κατά προτίμηση, ποσό για την online παρουσία τους. Αυτό είναι κατ’ αρχήν θετικό. Όμως δεν είναι αρκετό.

Το σφάλμα που κάνουν αμέσως μετά αυτοί οι άνθρωποι είναι ότι πιστεύουν πως με τη δημιουργία του δικτυακού τους τόπου θα αλλάξουν πολλά πράγματα και θα ωφεληθούν άμεσα. Επίσης είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν όλα τα βήματα που απαιτούνται πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη διαδικασία που λέγεται “κατασκευάζω το site μου”.

Στην πραγματικότητα ένα website με το που βγαίνει στον αέρα δεν πιάνει παρά μόνο μια πολύ μικρή γωνία στο αχανές Διαδίκτυο, δεν είναι παρά ένας κόκκος άμμου στην τεράστια παραλία. Αν αυτό φαίνεται υπερβολή, να το θέσω αλλιώς: πόσες φορές πρέπει να πέσει ένα διαφημιστικό στην τηλεόραση π.χ. για ένα απορρυπαντικό για να μάθει, πειστεί και τελικά αγοράσει ένας καταναλωτής το προϊόν; Πολλές. Πάρα πολλές φορές. (Υποθέτουμε ότι το διαφημιστικό spot είναι τεχνικά άψογο, λανσάρει ένα έξυπνο μήνυμα, μιλάει για ένα προϊόν που είναι σε επάρκεια και μπορεί να βρεθεί εύκολα και τέλος ότι ανταποκρίνεται σε ό,τι υπόσχεται το spot.) Αντίστοιχα πράγματα συμβαίνουν στο Διαδίκτυο.

Μερικές συγκρίσεις στα γρήγορα

Στο σενάριο που ξεκίνησα πιο πάνω με το διαφημιστικό, είναι δεδομένο ότι κανένας δε θα έκανε το spot αυτό μόνος του. Μετά από έρευνα, θα το έδινε σε μια διαφημιστική εταιρία, η οποία με τη σειρά της θα απευθύνονταν σε κάποιους ειδικούς που θα το κατασκεύαζαν. Στη συνέχεια θα γινόταν μια άλλου είδους έρευνα για το που, πότε και πόσες φορές θα πρoβληθεί το spot. Αφήνω επίτηδες απ’ έξω όλες τις λεπτομέρειες της διαδικασίας που παίζουν κρίσιμο ρόλο για την επιτυχία του προϊόντος.

Με αυτή τη λογική θεωρώ δεδομένο ότι κι ένας δικτυακός τόπος δε θα κατασκευαζόταν ποτέ από το γιο, ανηψιό, γνωστό του ανθρώπου που θέλει να προβάλλει στο Διαδίκτυο την επιχείρησή του. Λάθος. Το ξέρω ότι δε δουλεύουν έτσι τα πράγματα, αλλά όσο περνάει ο καιρός το θεωρώ νομοτελειακά βέβαιο.

Η μεγάλη διαφορά του Διαδικτύου με το παράδειγμα της τηλεόρασης είναι ότι πρόκειται για μια διαδικασία με πολύ λιγότερο κόστος και πολύ καλύτερα αποτελέσματα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Ένα website δεν έρχεται και φεύγει, έχει διαφορετικού τύπου επίδραση σε έναν επισκέπτη απ’ ότι ένα διαφημιστικό spot και δίνει τη δυνατότητα για περισσότερα μηνύματα που μπορούν να περάσουν. Μιλάμε για διαφορετικά μέσα. Αυτό γίνεται μόνο επιφανειακά αντιληπτό.

Ο δρόμος προς την κόλαση

Έγραφα πιο πάνω για το σφάλμα που οι περισσότεροι ιδιοκτήτες τόπων κάνουν, ότι δηλαδή θεωρούν πως ένα website από μόνο του θα αλλάξει την πορεία της εταιρίας τους. Ένα παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι τα websites ξενοδοχείων. Όταν σχεδιάζω π.χ. να κάνω διακοπές το καλοκαίρι στο νησί Χ, το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να ψάξω για ένα ξενοδοχείο για να μείνω. Μπαίνω στο Διαδίκτυο κι όντως βρίσκω δωμάτια στο νησί Χ. Μετά αρχίζουν οι απογοητεύσεις.

O τόπος του ξενοδοχείου δείχνει προχειροφτιαγμένος και παρατημένος. Τουλάχιστον υπάρχει. Οι φωτογραφίες είναι μέτριες. Τουλάχιστον υπάρχουν. Κοιτώντας για εναλλακτικές λύσεις παρατηρώ ότι όλα τα ξενοδοχεία της περιοχής έχουν ολόιδιους τόπους, με παρόμοιες φωτογραφίες κι ασαφείς πληροφορίες για τα υπόλοιπα. Επειδή εγώ θέλω να πάω οπωσδήποτε στο νησί, καταλήγω στο ξενοδοχείο Ψ, αφού ρωτήσω τους γνωστούς μου μήπως το ξέρουν. Τις περισσότερες φορές βέβαια δεν το γνωρίζουν. Αμέσως μετά βλέπω ότι μπορώ να κάνω κράτηση μέσω πιστωτικής κάρτας. όμως η μέχρι τώρα εντύπωση που έχω είναι ότι θα χάσω τα χρήματά μου, αν εμπιστευτώ το σύστημά τους. Επιπλέον δεν ξέρω αν υπάρχουν δωμάτια τη συγκεκριμένη περιόδο. Έτσι αναγκάζομαι να τηλεφωνήσω στο ξενοδοχείο. Αν κάποιος σηκώσει το τηλέφωνο και μου επιβεβαιώσει ότι υπάρχουν ελεύθερα δωμάτια, θα πρέπει να πάω και να κάνω μια κατάθεση χρημάτων σε κάποια τράπεζα για να κλείσω το δωμάτιο.

Μέχρι τώρα έχω αναγκαστεί να κάνω αρκετά πράγματα που δε θα έπρεπε να χρειάζονται να γίνουν (π.χ. τηλεφώνημα, επίσκεψη στην τράπεζα κ.α.) και σίγουρα δεν είμαι ήσυχος για το τι θα βρω όταν τελικά θα πάω στο ξενοδοχείο. Όταν τελικά πάω, αντικρύζω κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι μου είχαν υποσχεθεί από το website τους και πολλές φορές τελικά αυτό που πληρώνω (στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το κόστος κατασκευής του τόπου) είναι απαράδεκτο σε σχέση με αυτό που παίρνω.

Τι μένει τελικά απ’ όλα αυτά; Ότι θα μιλήσω πολύ αρνητικά για το ξενοδοχείο αυτό και θα προσπαθήσω να πείσω όλους τους γνωστούς μου να μην πάνε. Ή για να τους τιμωρήσω περισσότερο θα το γράψω στο δικό μου site και πιθανόν η μπάλα να πάρει και ολόκληρο το νησί. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του ερασιτεχνισμού.

Η ανάγκη για καλές υπηρεσίες

Ένας δικτυακός τόπος δεν είναι, δεν μπορεί να είναι πανάκεια από μόνος του. Είναι όμως το σπίτι μας. Όσο πιο καλά είναι τα υλικά τόσο περισσότερο θα αντέξει, όσο πιο φιλόξενοι είμαστε τόσο περισσότερος κόσμος θα μας επισκεφθεί, όσο πιο ειλικρινείς είμαστε τόσο περισσότερο θα μας εμπιστευθούν.

Ακόμα και στην περίπτωση του ξενοδοχείου χρειάζεται επαγγελματισμός. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να προβληθεί καλά μια επιχείρηση και ταυτόχρονα να μην παραπλανεί. Ακόμα κι αν το προϊόν δεν είναι το δωμάτιο, αλλά πόμολα ή λάμπες, ένας δικτυακός τόπος που προβάλλει σωστά ένα προϊόν, που ενημερώνει τους υποψήφιους πελάτες του με τις εξελίξεις στην εταιρία και είναι ειλικρινής, θα αποκομίσει κέρδος. Ίσως όχι άμεσα, αλλά σίγουρα θα έχει. Δεν έχει σημασία αν το ξενοδοχείο είναι 4 αστέρων ή ένα τυπικό δωμάτιο. Η ανάγκη για διαμονή δεν κάνει διακρίσεις σε κοινωνικές τάξεις.  Αντίστοιχα, κάθε σπίτι, γραφείο, κατάστημα έχει ανάγκη από πόμολα και λάμπες.

Όλα αυτά προϋποθέτουν μια μεγάλη αλλαγή στην κουλτούρα του επαγγελματία που θέλει να προβληθεί στο Διαδίκτυο. Οφείλει να κάνει έρευνα και να βρει τους ειδικούς που θα του σχεδιάσουν τοπο, οφείλει να τους εμπιστευτεί, οφείλει να πληρώσει το κόστος σε χρήμα και σε χρόνο, με δυο λόγια οφείλει να κάνει μια σοβαρή προσπάθεια.

Όταν βλέπω websites με νέα που έχουν να ενημερωθούν για μήνες, τότε καταλαβαίνω ότι τα νέα μπήκαν για να μπουν. Όταν για βρω πως θα επικοινωνήσω με την εταιρία πρέπει να μαντέψω το link ή να κάνω 2-3 λάθος προσπάθειες, τότε καταλαβαίνω ότι αυτός ο τόπος κατασκευάστηκε από κάποιον ανηψιό. Όταν διαβάζω κείμενα στο Web φτιαγμένα για ένα δελτίο τύπου, τότε καταλαβαίνω ότι κανένας δεν έδωσε προσοχή στο content (περιεχόμενο) κι ακόμα περισσότερο στο context (ας το πω πρόχειρα, το μέσο). Δε μιλάω για τεχνικά θέματα, μιλάω μόνο για εξώφθαλμα λάθη. Αν πάω στα τεχνικά, πιθανόν να μην τελειώσει ποτέ αυτό το post.

Εγώ (δεν μπορώ να μιλήσω για κανέναν άλλο) αυτούς τους επαγγελματίες θα δυσκολευθώ να τους εμπιστευτώ. Πιθανόν να είνα εξαιρετικοί κατά τ’ άλλα, αλλά εμένα μου έχουν αφήσει μία αλγεινή εντύπωση εξαιτίας τους δικτυακού τους τόπου. Από την άλλη δεν παύω να είμαι ένας υποψήφιος πελάτης, δηλαδή ένας άνθρωπος που θα ξοδέψει χρήματα για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες τους. Επομένως δεν μπορούν να με αγνοήσουν, δεν τους συμφέρει. Κι επειδή, όπως σωστά αντιλήφθηκαν, είναι ανάγκη να έχουν ένα website, ας είναι αυτό το website τουλάχιστον επαρκές.