Dear Bill…

Το ξέρω ότι κι εσύ παραξενεύεσαι γιατί δεν περίμενες γράμμα, διορθώνω, email, από μένα. Είναι που άφησες το μαγαζί σου, την καλοκουρδισμένη -άλλο που μερικές φορές ρετάρει- μηχανή σου, τη Microsoft.

Η αλήθεια είναι ότι σου έχουμε σούρει πολλά. Να μας συμπαθάς, αλλά όχι αδικαιολόγητα. Όμως, dear Bill, ποτέ δεν έπαψες να είσαι ένας από εμάς, ένας geek και οι geeks ιντριγκάρονται συχνά. Τώρα που έφυγες μας έχεις αφήσει όλους σε αμηχανία. Δε σε λυπάμαι βέβαια, ξέρω ότι έχεις κατακτήσει πολλά στη ζωή σου και, όσο κι αν σου φένεται παράξενο που τ’ ακούς από μένα, ένα ορκισμένο fun της Apple, χαίρομαι γι’ αυτό.

Bill, θα σου πω ό,τι σκέπτονται πολλοί σαν εμένα και δεν τολμάνε να ξεστομίσουν: χωρίς εσένα μάλλον θα ήμασταν κάπου αλλού, θα κάναμε κάτι άλλο, ίσως κάποιοι από εμάς να βοσκάγαμε πρόβατα στα βουνά. Bill, εσύ μας έδωσες την ευκαιρία να βάλουμε στη ζωή μας και στα δωμάτιά μας αυτά τα υπόλευκα, πανάσχημα κουτιά που έκαναν πολύ θόρυβο, αλλά έβγαζαν από την εξίσου ακαλαίσθητη οθόνη τους μικρά θαύματα. Θαύματα που κάθε μέρα άλλαζαν και γίνονταν όλο και πιο γοητευτικά.

Σε αυτό το παιχνίδι, Bill, εσύ μας έβαλες και προσωπικά σου οφείλω ένα μεγάλο ”ευχαριστώ”. Μου έδωσες την ευκαιρία να μάθω, να παίξω, να απογοητευτώ, να γελάσω και τελικά να κάνω αυτό που κάνω στη ζωή μου και το λατρεύω. Ξέρω ότι αν δεν προσπαθούσα σαν λυσσασμένος δε θα κατάφερνα τίποτα, αλλά ξέρω επίσης ότι αν δεν ήσουν εσύ φίλε ultra-geek, μπορεί και ποτέ να μην είχα την ευκαιρία μου. Και ξέρεις; Σε αυτή τη ζωή όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, αν έχεις την ευκαιρία σου.

Από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να μη σκέπτομαι με θυμηδία κάποια τερατουργήματα που δημιούργησες κατά καιρούς. Θυμάσαι τα Windows Me; Μας κράτησαν απασχολημένους για μήνες προσπαθώντας στην αρχή να λύσουμε τα προβλήματα που μας δημιουργούσαν και στη συνέχεια πως θα επανέλθουμε στα Windows 98.

Θυμάσαι τις μπλε οθόνες; Θυμάσαι τα 16MB RAM που κάποτε μας ήταν αρκετά και τώρα το 1GB δεν αρκεί για τιθασεύσεις αυτό το συνοθύλευμα που λέγεται λειτουργικό σύστημα Vista; Να, κάτι τέτοια δε σου συγχωρώ βρε Bill. Όχι γιατί μας απογοήτευσες. Όλοι έχουν δικαίωμα στα -έστω πολλά- λάθη. Αλλά γιατί μας κάνεις τη ζωή δύσκολη.

Επίσης, δεν μπορώ να σου συγχωρέσω αυτόν τον Internet Explorer 6. Ξέρεις Bill; Αυτό το πράγμα μου χαλάει όλα τα design. Φτιάχνεις κάτι και φαίνεται μια χαρά σε όλους τους άλλους browsers, εκτός από αυτόν. Και πρέπει να ξοδέψω ώρες μέχρι να στρώσω τα design μου για τον IE6. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να τον αποφύγω. Δε μου αρέσουν τα Vista; Δεν τα χρησιμοποιώ. Αλλά τον IE6 τον άφησες στη μοίρα του και τώρα υπάρχει τόσος πολύς κόσμος που έχει μείνει εκεί.

Κάτι τέτοια, Bill, με έκαναν να είμαι στην άλλη μεριά, σε αυτή του Steve. Αλήθεια όμως, σας χάρηκα όταν εμφανιστήκατε στην ίδια σκηνή και μιλήσατε σαν παλιόφιλοι. Βέβαια, εκείνος ήταν πιο άνετος, πιο ετοιμόλογος και κέρδισε τις εντυπώσεις. It’s OK. Χωρίς εσένα ο Steve θα ήταν πολύ χειρότερος. Πλάκα πλάκα όσα καλά μας έδωσε η Apple οφείλονται κατά μία έννοια και σε σένα.

Για να μη σε κουράζω άλλο: Farewell φίλε Bill. Ελπίζω οι αντικαταστάτες σου να είναι καλύτεροι από σένα - όχι ότι το βρίσκω και πολύ πιθανό βέβαια. Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και τώρα που απομακρύνεσαι από τα φώτα θα παίζεις με τους κώδικές σου και θα οραματίζεσαι διάφορα ωραία πράγματα. Κάπου θα ξανασυναντηθούμε, είναι βέβαιο. Have fun.