Ο εφιάλτης των Χριστουγέννων...

Διαφημίσεις παντού. Σαν ένα τέρας με 100 κεφάλια, σαν σκιά με ακολουθεί όπου κι αν πάω. Παραφυλάει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, στις συχνότητες των FM, στο τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης και στην επόμενη σελίδα της εφημερίδας. Όχι, δε θέλω ν’ αγοράσω κινητό. Και να ήθελα όμως δε θ’ αγόραζα έτσι από πείσμα.

Μικροαστικά όνειρα βλακώδους κατανάλωσης στο super market. Το όραμα του γεμάτου καροτσιού από αλλαντικά, κρασιά και ξηρούς καρπούς. Με ένα παιδί αγκαλιά να κλαίει. Αυτό είμαστε. Φοβάμαι μήπως τους μοιάζω, είμαι στην ηλικία και την τάξη που ενδιαφέρει περισσότερο τους διαφημιστές.

Στο μαγαζί που πουλάει κυριλέ ρούχα ακούω Nirvana. I feel stupid and contagious. Δε φαντάζεσαι πόσο όμως. Μας αξίζει να πέσει ένα τοξικό κίτρινο υγρό από τον ουρανό και με το που θα μας αγγίζει να καιγόμαστε. Να πεθαίνουμε με πόνους και να μην είμαστε αναγνωρίσιμοι μετά. Να πέσει στα εμπορικά κέντρα, στα super markets και σε όσους διπλοπαρκάρουν για να πιουν τον καφέ τους ακριβώς δίπλα από το μαγαζί.

Gotta stay awake, gotta try and shake off
This creeping malaise
If I don’t stand on my own ground,
How can I find my own way out of this maze?

 

Θυμάμαι όταν ήμασταν παιδιά που κάναμε αυτό που θέλαμε. Ένα φύσημα του αέρα μας αρκούσε για να πετάξουμε τα βιβλία και να μαζευτούμε στο σπίτι του Χρήστου παίζοντας Αερομονόπολη για ώρες και τρώγοντας σοκολατομελομακάρονα μέχρι να θέλουμε να πιούμε ένα ποτάμι νερό. Γελούσαμε τόσο που κυλιόμασταν κάτω, ήταν αδύνατο να κρατηθείς. Πηγαίναμε σινεμά και βλέπαμε Ghostbusters.

Μια πρωτοχρονιά έπαιζα μπάσκετ σχεδόν μέχρι την αλλαγή του χρόνου. Ο φύλακας έκλεισε το γήπεδο σχεδόν πετώντας μας έξω. Ο νέος χρόνος με βρήκε να κάνω ντουζ. Μετά για χαρτιά σε φίλους. Μας ένωνε μια κοινή αγωνία μη γίνει κάτι και χαθούμε. Τελικά χαθήκαμε. Η εντροπία είναι ανίκητη, θα ‘πρεπε να το ξέρω. Όμως ακόμα και στις πιο καλές μας στιγμές κάτι άλλο θέλαμε να κάνουμε, κάτι άλλο θέλαμε να γίνουμε από αυτό που ήμασταν. Νομίζω είναι ανθρώπινο.

Φέτος στολίσαμε ωραία το σπίτι. Θα ήθελα να έρθουν όλοι οι φίλοι μας και να το ξενυχτάμε κάθε βράδυ. Να μην πρέπει να κάνουμε τίποτα, μόνο να σπαταλάμε τον καιρό μας με ταινίες, μουσική, ποτά και μερικά γλυκά. Να αναπολούμε το παρελθόν στο ημίφως και να σχεδιάζουμε το μέλλον. Πόσο πολύπλοκα είναι αυτά;

Όμως χάρη σε αυτή τη σχεδόν βλακώδη μου αισιοδοξία πιστεύω ότι τα καλύτερα έρχονται. Όσο έχουμε την υγεία μας δε με ανησυχεί τίποτα. Όσο ο καιρός περνάει μετράω και περισσότερες νίκες κι αυτό μου φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό. Κι αν αυτό το post είναι λίγο αλλοπρόσαλο σου υπόσχομαι το αντίστοιχο του χρόνου να είναι πολύ καλύτερο.

Χρόνια πολλά σε όλους με μια ταινία που μπορεί να φτιάξει και τα πιο πεσμένα κέφια.