Αμυγδαλιά

Για σχεδόν 11 μήνες, κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι έβλεπα ένα δέντρο που απλώς μου έκρυβε τη θέα. Δεν αντιδρούσε σε τίποτα και αναρωτιόμουν γιατί υπήρχε. Μέχρι που ένα πρωινό σήκωσα το κεφάλι μου και το είδα να είναι φορτωμένο στα λουλούδια.

Σαν να άνθισε μέσα σε ένα βράδυ, σε ένα δευτερόλεπτο, μέχρι το πορτοκαλί φανάρι να γίνει κόκκινο.

Όταν πηγαίναμε σχολείο θυμάμαι τα κείμενα για τις καταδικασμένες αμυγδαλιές, που σύντομα θα έχαναν όλα τους τα λουλούδια, επειδή βλακωδώς επέλεγαν ν’ ανθίσουν την πιο λάθος εποχή - στη μέση του χειμώνα. Για όσους πιστεύουν ότι τα πάντα γίνονται για κάποιο λόγο, φαντάζομαι ότι οι αμυγδαλιές συμβολίζουν τους απονενοημένους ήρωες, που κάνουν ό,τι κάνουν γνωρίζοντας ότι είναι μάταιο.

Προτιμώ να βλέπω αυτή την αμυγδαλιά ως ένα από τα καλά του χειμώνα που επιλέγει ν’ ανθίσει, έτσι επειδή της γουστάρει για να χαλάσει τη συμμετρία των άλλων δέντρων. Ή απλώς ανθίζει χωρίς κανένα λόγο. Ωραία.