Ένα βήμα για να οδηγούμε πιο καλά

Όποιος οδηγεί καθημερινά σε μεγάλες πόλεις θα πρέπει να ξέρει πολύ καλά πόσο βασανιστικό μπορεί να γίνει. Η απίστευτη κίνηση, τα διπλοπαρκαρίσματα, οι σφήνες και κυρίως τα κορναρίσματα μπορούν να με κάνουν να κατέβω από το αυτοκίνητο, να το αφήσω στη μέση και να σηκωθώ να φύγω. Λυπάμαι όμως το αυτοκίνητο.

Η πιο πάνω παράγραφος είναι μάλλον λίγο ανακριβής, γιατί το πρώτο που σκέπτομαι δεν είναι να παρατήσω το αυτοκίνητο, αλλά να πλακωθώ με όλους όσους μου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Επειδή όμως οι βίαιες λύσεις δεν είναι λύσεις, σκέφτηκα την πατέντα της κόρνας. Απλή και αποδοτική.

Φαντάσου ένα αυτοκίνητο που κάθε φορά που θα κορνάρεις ο ήχος που ακούγεται έξω από το αυτοκίνητο θα ακούγεται με την ίδια ένταση κι από μέσα. Ενοχλητικό; Δε νομίζω.

Πότε ακριβώς έχει ανάγκη να κορνάρει κάποιος; Όταν είναι να αποτρέψει ένα δυστύχημα ή ένα τρακάρισμα. Όσες φορές χρειάστηκε να κορνάρω για να αποτρέψω ένα τρακάρισμα ή να χτυπήσω κάποιον, είχα τόση ένταση που ποτέ δεν άκουσα τον ήχο της κόρνας. Άρα, το να βαρούσε κι από μέσα δε θα με απασχολούσε, μπροστά στον κίνδυνο της στιγμής.

Πότε άλλοτε κορνάρει κάποιος; Όταν ανάψει το φανάρι πράσινο και ο πρώτος της ουράς δεν ξεκινάει, όταν θέλει να πειράξει μια κοπέλα που φοράει ένα απειροελάχιστο μίνι, όταν κάνει πλάκα στο φίλο του που οδηγεί ακριβώς δίπλα, όταν περιμένει τη γυναίκα του να κατέβει από το διαμέρισμα κι αυτή ακόμα βάφεται και γι’ άλλους τέτοιους σοβαρούς λόγους. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, αν η κόρνα του του τρυπάει τ’ αυτιά, θα το σκεφτεί πολύ να βάλει το χεράκι του πάνω στο τιμόνι και να το πατήσει με όση δύναμη έχει.

Χάρη σε αυτή την απλή κι αποδοτική λύση θα κάνουμε τη ζωή μας λίγο πιο καλή. Όχι;