Μια βόλτα στα Friday’s

Το ομολογώ. Όποτε πέφτει πρόταση να πάμε στα Friday’s δέχομαι με ενθουσιασμό. Αμερικανιά, δε λέω. Αμερικανιά μέχρι εκεί που δεν πάει. Αλλά έχω τους λόγους μου.

Υπάρχει το σκεπτικό “πάω να φάω κάπου, όπου να ‘ναι, γιατί πεινάω” και το σκεπτικό “πάω να φάω κάπου που μ’ αρέσει να βρίσκομαι”. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο υπάρχουν ένα σωρό διαβαθμίσεις. Στα Friday’s έχουν φροντίσει για να ντύσουν το φαγητό με ένα περιτύλιγμα που δύσκολα μπορείς να του αντισταθείς. Μιλάμε πάντα για ανθρώπους που ζουν σε πόλεις και έχουν εξοικειωθεί με την Αμερικάνικη κουλτούρα.

H βόλτα γίνεται εμπειρία

Το περιβάλλον φροντίζει να σε βάζει σε ένα συγκεκριμένο mood, σε μια φάση. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι Αμερικάνικα σύμβολα. Φυσικά πρόκειται για σύμβολα αθώα και αποδεκτά όπως π.χ. μια ηλεκτρική κιθάρα ή ένα καπελάκι baseball. Όχι την Αμερικάνικη σημαία.

Η μουσική είναι εξίσου αποδεκτή. Για παράδειγμα δε θα παίξει ποτέ το Born in the USA του Springsteen, αλλά το Walk of life των Dire Straits είναι πάντα στην playlist. Είμαστε χαρούμενοι και θέλουμε κι εσείς να είστε.

Οι σερβιτόροι με τις κονκάρδες και τα καπελάκια τους είναι ευγενέστατοι και καθαροί. Ακόμα κι αν δεν τους αρέσει αυτό που κάνουν, σε πείθουν ότι γουστάρουν να κουβαλάνε πιάτα και να ακούνε όποια βλακεία τους πουν οι πελάτες.

Τα καθίσματα, τα τραπέζια, οι διάδρομοι, ο φωτισμός, το μπαρ και ό,τι συνθέτει ένα εστιατόριο συμμετέχουν στο παιχνίδι. Όλα είναι σαν να περιμένουν εσένα. Οι κατάλογοι είναι καλοφτιαγμένοι στο design τους, οι φωτογραφίες πεντακάθαρες και η περιγραφή των πιάτων τέτοια που θες να τα δοκιμάσεις όλα.

Και ακόμα δεν έχω πει τίποτα για το φαγητό. Κι ούτε θα πω.

Χρηστικότητα και επαγγελματική κουλτούρα

Όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένα μάθημα για το πως πρέπει να λειτουργεί ένα μαγαζί.

Γιατί το νόημα είναι να μην πονοκεφαλιάσει ποτέ ο πελάτης, είτε πρόκειται για το αν θα του τελειώσει το ποτό είτε αν έχει σαπούνι ο νιπτήρας της τουαλέτας. Οι χαριτωμένες υπερβολές του Friday’s εξαντλούνται στη διακόσμιση ή στο ντύσιμο του προσωπικού. Τα ποτήρια είναι μεγάλακαι τα πιάτα λευκά για να έχεις την αίσθηση της καθαριότητας. Τα μαχαιροπήρουνα είναι μεν πρωτότυπα, αλλά ποτέ δε θα σε δυσκολέψουν στο να φας. Τα καθίσματα είναι πάγκοι, αλλά ευρύχωροι και μαλακοί. Στο τέλος του γεύματος έχεις και υγρό χαρτομάντηλο να καθαρίσεις τα χέρια σου.

Η χρηστικότητα φτάνει σε επίπεδα που θα ήθελα κάθε site μου να έχει. Πιστεύεις ότι είναι άσχετα; Καθόλου! Προφανώς μια τέτοια επιχείρηση δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει το στυλ του καταστήματος, όχι όμως τις υπηρεσίες του.

Όταν πας στα Friday’s ξέρεις ότι θα πληρώσεις πολλά. Γιατί ξαναπηγαίνεις; Προφανώς και για όλα τα παραπάνω, εκτός του φαγητού. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το πακέτο σουβλάκι-πατάτες-μπύρα από το κουτάκι και τις συναφείς καταστάσεις. Ούτε θέλω να πηγαίνω στα Friday’s συχνά.

Αυτό που θέλω όμως η δουλειά μου να είναι επιπέδου Friday’s κι όχι επιπέδου σουβλάκι-πατάτες-μπύρα. Ποιος δε θα ήθελε; (Βγάλε τους συμβολισμούς έξω από το παιχνίδι.)