Ξεκίνησε το 2007, συνεχίστηκε το 2008 και ως αισιόδοξος άνθρωπος θέλω να πω και για τα καλύτερα του 2009. Μόνο που αυτή φορά δε μου βγαίνουν σχόλια για το Web, το design ή τη μουσική και τα βιβλία. Αυτό το post θα είναι πολύ πιο προσωπικό.
Όταν ήμουν παιδί ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν -τι άλλο;- τα αυτοκινητάκια. Τα αυτοκινητάκια Matchbox για την ακρίβεια.
Αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν 3 χρόνια περίπου. Κάθε καλοκαίρι το ξαναδιαβάζω και προσπαθώ να το κάνω λίγο καλύτερο κάθε φορά. Λίγο πριν πάω διακοπές το ανεβάζω εδώ ξανά για να επιστρέφω σε κάποιες άλλες στιγμές της ζωής μου.
Αν το κείμενο είναι αληθινή ιστορία; Δεν ξέρω. Πιστεύω όμως είναι η καλύτερη καλοκαιρινή ιστορία που θα μπορούσα να γράψω. Προετοιμαζόταν στο μυαλό μου χρόνια και τελικά την έγραψα σε μερικές ώρες. Στο εργοστάσιο νοσταλγίας.
Να μιλήσεις για τις Μαλδίβες είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Μάλλον γιατί είναι ένας από τους ωραιότερους προορισμούς του κόσμου. Για το Ντουμπάι δεν μπορώ να πω ότι ισχύουν τα ίδια.
Οι διακοπές είναι περίεργη κατάσταση. Έχουν αξία όταν τις περνάς με τον τρόπο που έχεις ανάγκη. Γι’ αυτό προσπαθώ να βγαίνω έξω από patterns συμπεριφορών κατά τη διάρκεια διακοπών. Πράγμα όχι και τόσο εύκολο. Επίσης, έχουν αξία όταν αλλάζω το χωροχρόνο μου. Αυτό το τελευταίο, το χρόνο δηλαδή, προσπαθώ να τον αφήσω να διασταλλεί. Όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο.
Η πρώτη μέρα των διακοπών ήταν μέρα μετάβασης από την παλιά κατάσταση στη νέα. Χώρεσε πολλά πράγματα. Θα προτιμούσα να την περάσω στο ταξίδι, αλλά αφού δεν μπορούσε να γίνει αυτό, την πέρασα για κλείσω online και offline εκκρεμότητες.
Έκανα ένα γενναίο update στο αγγλικό porcupine colors φέρνοντάς το στην αντίστοιχη μορφή του ελληνικού. Μάλιστα, επειδή προέκυψε ένα project μέσω του Pro Network του Expression Engine τις προηγούμενες ημέρες, το update ήταν επιβεβλημένο. Πήρε τη μισή μέρα. Την υπόλοιπη μισή έκλεισα κάποια offline θεματάκια. Έτσι, ήξερα ότι στις επόμενες ημέρες δε θα είχα κάτι να με απασχολεί.
Τη βρήκα μέσω Internet. Μέχρι τότε μισούσα τις γάτες και είπα “δεν μπορεί να μισώ τις γάτες, ενώ αγαπάω τόσο τα ζώα”. Έτσι αποφάσισα να νικήσω αυτή μου την αδυναμία με τον πιο άμεσο τρόπο: με το να αποκτήσω μια γάτα. Από τότε πέρασαν 4 όμορφα χρόνια με τη Ρωξάννη.
Ένας αθώος 15χρονος σκοτώνεται από έναν αστυνομικό. Από πρόθεση. Ένα ποτάμι ξεχειλίζει και παίρνει στο δρόμο του τους πάντες. Ήταν η σταγόνα που του έλειπε.
Δε συνηθίζω να γράφω στο site για πολιτική. Για την ακρίβεια δεν έχω γράψει ποτέ κάτι. Αυτή τη φορά θα το κάνω, όμως όχι με την κοινή έννοια του όρου, αλλά με τη σωστή: ως κάτι που απασχολεί έναν άνθρωπο - μέλος μια πολιτείας.
Κάθε μέρα που βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω βλέπω μια μάνα να παίρνει το παιδί της από το σχολείο. Η ιστορία δε θα είχε καμία σημασία, αν το παιδάκι ήταν όπως όλοι μας.
Με λίγο ξεθωριασμένα τα κόκκινα του κομμουνιστικού της παρελθόντος και πιο έντονα τα πολύχρωμα ρούχα του δυτικού κόσμου, η Πράγα είναι μια πανέμορφη πόλη που σε εντυπωσιάζει και δε θέλεις να φύγεις από εκεί. Βρέθηκα εκεί για σχεδόν μια βδομάδα κι αν μπορούσα, θα έμενα πολύ περισσότερο.
Άλλαξα γυαλιά μετά από πολλά χρόνια. Πάρα πολλά. 14 για την ακρίβεια. Νομίζω ότι αν τα καταστήματα οπτικών περίμεναν να ζήσουν από μένα, μάλλον πόνταραν σε λάθος άλογο.
Για σχεδόν 11 μήνες, κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι έβλεπα ένα δέντρο που απλώς μου έκρυβε τη θέα. Δεν αντιδρούσε σε τίποτα και αναρωτιόμουν γιατί υπήρχε. Μέχρι που ένα πρωινό σήκωσα το κεφάλι μου και το είδα να είναι φορτωμένο στα λουλούδια.
Τα κείμενα με το καπελάκι έχουν