Ο τρελός καλλιτέχνης με το Photoshop στο χέρι

Δε συνηθίζω να πολυμιλάω για περιστατικά με πελάτες, γιατί πολλές φορές, έστω και χωρίς ν’ αναφέρουμε ονόματα, τους κολλάμε στον τοίχο ενώ δεν έχουν τη δυνατότητα να αμυνθούν. Όμως η συναναστροφή μαζί τους είναι εξόχως διδακτική. Οπότε θα πω κι εγώ τη μικρή ιστορία μου.

Πριν από λίγο καιρό λοιπόν τελείωσε μια συνεργασία που πήγε καλά. Τόσο στο δημιουργικό κομμάτι όσο και σε επίπεδο επικοινωνίας τα πράγματα ήταν μια χαρά και μείναμε όλοι ευχαριστημένοι. Όμως πολλές φορές κατά τη διάρκεια της δουλειάς υπονοήθηκε το ”εσύ είσαι καλλιτέχνης, εγώ ενδιαφέρομαι για το πρακτικό μέρος”.

Είναι τιμητικό να μεταμφιέζεσαι και λίγο σε Dali. Ωραία χρώματα, περίεργα σχέδια, εκπληκτικά μουστάκια και Photoshop αντί για πινέλο και καμβά. Είναι ωραίο, πως να το κάνουμε. Αλλά πάλι, όχι φίλε μου, δεν πάει έτσι. Δεν είμαι, ούτε μεταμφιέστηκα ποτέ σε Dali. Ενδιαφέρομαι κι εγώ για το πρακτικό μέρος όσο κι εσύ. Μη σου πω περισσότερο. Ξέρεις γιατί; Γιατί το design δεν είναι τέχνη.

Σκέψου ένα πανέμορφο τραπέζι με ασύμμετρα πόδια. Το βλέπεις στη βιτρίνα και θέλεις να το αγοράσεις. Είναι λίγο ακριβό, διστάζεις. Τελικά μπαίνεις μέσα και το παίρνεις. Ξόδεψες κάτι παραπάνω, αλλά θα σου κάνει το χώρο τέλειο κι όποιος το βλέπει θα κολλάει. Το φέρνεις σπίτι, πας να φας σε αυτό και βλέπεις ότι γέρνει. Η σούπα χύνεται από το πιατό, τα ποτήρια γλυστράνε, διαγράφουν μια ωραία τροχιά και τελικά σπάνε με ένα εντυπωσιακό τρόπο. Πιάστηκες κορόιδο - αυτό το τραπέζι είναι για πέταμα.

Τι θέλω να πω; Ότι το design δεν είναι μόνο η επικοινωνία (τι βλέπω, πόσο μου αρέσει). Είναι και η χρήση. Θα μπορούσα να μιλήσω για άπειρα websites που πουλάνε design και τελικά ο επισκέπτης νιώθει σαν αυτόν που αγόρασε το τραπέζι, αλλά έσπασε όλα του τα ποτήρια. Επειδή θέλω τα δικά σου ποτήρια να μη γλυστράνε, τουλάχιστον στο τραπέζι βάζω ίδιου μήκους πόδια.

Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις απτές τις έννοιες “επικοινωνία” και “χρήση” με λόγια όταν περιγράφεις το τι είναι τελικά η δουλειά σου. Όμως οφείλουμε κι εμείς να το προσπαθούμε, έστω και φέρνοντας αδέξια παραδείγματα με ασσύμετρα τραπέζια και ποτήρια.

Η διαφορά του design και της τέχνης είναι ότι το πρώτο έχει κανόνες που αν δεν τηρηθούν θα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Το να τους γνωρίζω και να τους ακολουθήσω δεν είναι επιλογή - με πληρώνεις γι’ αυτό. Επίσης με πληρώνεις για να κάνω το δικό σου website, logo κλπ όμορφο, εκτός από χρήσιμο. Οφείλεις να με εμπιστευτείς. Μπορεί να μην έχω τα μουστάκια του Dali, αλλά ακόμα έχω το Photoshop.