O χαρακτήρας του Ελληνικού Web design

Πρόσφατα είχα μια συνομιλία με έναν γκουρού του Web design, ίσως τον άνθρωπο που μ’ έχει επηρεάσει περισσότερο μέσα στα χρόνια σε διάφορα επίπεδα. Δεν αναφέρω τ’ όνομά του γιατί πιθανώς να μη θέλει.

Μου ζήτησε λοιπόν να του δώσω μια εικόνα του ελληνικού Web design όσον αφορά το στυλ, τις τεχνικές και τις επιρροές που έχουμε οι Έλληνες που ασχολούμαστε με αυτό. Παράλληλα μου ζήτησε να του παρουσιάσω ενδεικτικά κάποιους διάσημους ελληνικούς τόπους.

Του είπα λοιπόν για την απουσία στυλ ως designers, ότι οι επιρροές μας είναι καθαρά από το εξωτερικό, ότι συχνά αντιγράφουμε ασύστολα τους ξένους και ότι αν βλέπω κάποια τάση αυτή είναι προς το Flash, όχι το (x)html markup. Του μίλησα ότι δύσκολα πειραματιζόμαστε με τα χρώματα και ότι προτιμούμε να γράφουμε αυστηρά κείμενα για το web για να μη μας πάρουν για ερασιτέχνες. Τέλος, του είπα ότι τη δουλειά του web designer τη θεωρούν εδώ κάτι σαν να πετάς μελιτζάνες, πατάτες, κυμά και μπεσαμέλ στο φούρνο, να περιμένεις να βγει μουσακάς και την πληρώνουν σαν να είναι φασολάδα.

Δεν ξέρω, πιθανόν να είναι έτσι τα πράγματα και στο εξωτερικό σε κάποιο βαθμό. Αυτό όμως που σίγουρα είναι διαφορετικό είναι το γεγονός ότι το web design αντιμετωπίζεται και ως κάτι που θέλει μελέτη, έχει αποτέλεσμα κι αποφέρει χρημάτα.

Μέσα σε όλα αυτά δυσκολεύτηκα να βρω κάποια ελληνικά websites με χαρακτήρα. Όταν λέω χαρακτήρα εννοώ ένα στυλ, μια προσέγγιση που έχει ένας designer ή μια ομάδα από designers και βγαίνει προς τα έξω. Για όλα αυτά δε θα μπορούσα να έχω καλύτερο παράδειγμα από τη Happy Cog.

Προσπαθώ να εντοπίσω Ελληνικές εταιρίες ή Ελληνες designers με κάποιο στυλ. Δεν έχω βρει. Αν κάποιος ξέρει ή διαφωνεί με όλα όσα είπα στο συνομιλητή μου, θα τον παρακαλούσα να το πει.

Γιατί όλα αυτά δε λέγονται στο όνομα μιας γκρίνιας που μου αρέσει να αιωρείται για να δικαιώνει και τα δικά μου λάθη (μαζί με τα λάθη όλων μας), αλλά γιατί θα ήταν πολύ ωραίο να μαζευόμασταν πέντε άνθρωποι και να βγάλουμε κάτι δικό μας. Όχι απαραίτητα να δουλέψουμε κάτω από την ίδια στέγη, αλλά να βρούμε ένα κοινό τόπο συνάντησης, μια κίνηση, ένα περιοδικό, οτιδήποτε. Κάτι που να δείχνει ότι δεν παλεύει ο καθένας μόνος του, αλλά υπάρχουν άνθρωποι αφιερωμένοι στο Web design και ότι υπάρχει μιας μορφής συνεργασία ή αλληλοβοήθεια. Ή μήπως το πάω πολύ μακριά;