Shoot me Mr. President

Δε συνηθίζω να γράφω στο site για πολιτική. Για την ακρίβεια δεν έχω γράψει ποτέ κάτι. Αυτή τη φορά θα το κάνω, όμως όχι με την κοινή έννοια του όρου, αλλά με τη σωστή: ως κάτι που απασχολεί έναν άνθρωπο - μέλος μια πολιτείας.

Ο Χ υπουργός ανακοίνωσε μια νέα σειρά από φορολογικά μέτρα ώστε να αυξήσει το κράτος τα έσοδά του, που τα μετράει από εδώ, τα μετράει από εκεί και όλο και πιο λίγα του βγαίνουν.

Το συγκεκριμένο μέτρο που με απασχολεί για το post αυτό είναι (αντιγράφω από το in.gr):

Φορολογικός συντελεστής 10% στους ελεύθερους επαγγελματίες και επιδευματίες με εισόδημα κάτω των 10.500 ευρώ το χρόνο. Για την κατηγορία αυτή ίσχυε μέχρι σήμερα το αφορολόγητο. Ο φόρος θα ισχύσει από φέτος.

Σαν να λέμε ότι ακόμα κι αν ζεις με λιγότερα από €1000 το μήνα, είσαι υποχρεωμένος να πληρώνεις το 10% των ούτως ή άλλως ελάχιστων χρημάτων σου στην εφορία.

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω το επίπεδο και να μη λαϊκίσω. Όμως:

• Ποιος υπουργός έχει δοκιμάσει να ζήσει με αυτά τα χρήματα; Στο νοίκι; Με ένα ή δύο παιδιά;
• Ποιος υπουργός γνωρίζει στοιχειωδώς τα έξοδα μιας βόλτας στο super market;
• Ποιος υπουργός μπορεί να μας πείσει να μη στραφούμε στο μαύρο χρήμα;

Όλο αυτό μου θυμίζει μια ατάκα από το The Shawshank Redemption, όπου ο άδικα κλεισμένος στη φυλακή Tim Robbins κάνει τις απάτες τη ζωής του για χάρη του διευθυντή της φυλακής και γυρνάει στο φίλο του και του λέει: “Να σκεφτείς ότι έξω από τη φυλακή ήμουν υπόδειγμα τιμιότητας.”

Αυτό που γίνεται και αυτή τη φορά είναι μια γελοία (αλλά με μεγάλο κόστος) επίθεση στους μικρομεσαίους. Είναι το σκότωμα των μικρών επιχειρήσεων και κάθε σκέψης να αυτονομηθεί κάποιος επαγγελματικά. Είναι η δικαίωση όλων όσων προσπαθούν με ένα βύσμα να βολευτούν σε μια θέση του δημοσίου και να κοροϊδεύουν όλους τους υπόλοιπους.

Ακούω για πάταξη της φοροδιαφυγής. Για δικαιότερες κοινωνίες. Για ισονομία και ισοπολιτεία. Ήμουνα νιος και γέρασα που λένε. Συνεχίζω ν’ ακούω τέτοια κατάπτυστα και φαιδρά πράγματα. Που από μόνα τους είναι υπέροχα, αλλά όταν τ’ ακούς από λάθος ανθρώπους...

Δεν μπορώ να πιστέψω τίποτα πια. Εδώ και χρόνια. Αλλά δε φτάνει. Χρειάζομαι λίγο όπιο, είμαι μέρος του λαού, ο λαός χρειάζεται όπιο... δε γίνεται τίποτα. Δε με πιάνει τίποτα.

Σας σιχάθηκε η ψυχή μου, καρκινάκια του πλανήτη...

Και να σκεφτείς ότι είχα έτοιμάσει ένα κείμενο για design. Αλλά είναι αδύνατο.