Ο μύθος της εθελοντικής εργασίας

Είναι πάνω από δυο χρόνια τώρα που βρίσκομαι στην ίδια ομάδα με άλλα 7 (!) άτομα για μια δικτυακή κοινότητα. Τώρα είναι για μένα προφανές ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουμε αποτύχει να δουλέψουμε μαζί. Ως ομάδα.

Περιέργως το πρόβλημα δεν είναι το ότι ο καθένας από εμάς ήθελε κάτι διαφορετικό για το site αυτό. To πρόβλημα είναι ότι συμφωνήσαμε στην εθελοντική προσφορά και στη δίκαιη μοιρασιά των υποχρεώσεων του τόπου. Το να περιμένεις δύο χρόνια κάποιους ανθρώπους να δράσουν είναι πολύ μεγάλο διάστημα. Και ομολογώ την αποτυχία μου να διατηρήσω το ηθικό της ομάδας σε υψηλό επίπεδο. Τελευταία όλο γκρινιάζω, μουρμουρίζω και τσακώνομαι με τους υπόλοιπους. Έχω κουραστεί και σε λίγο θα αρχίσω να υποτιμώ τη δουλειά που έχει γίνει ως τώρα. Και πιο πολύ απ’ όλα έχω συνεχώς την αίσθηση ότι οφείλω να υπερασπίσω αυτούς που δουλεύουν, γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει αυτό.

Όταν έχεις άλλα επτά άτομα δίπλα σου θα ‘πρεπε να ήσουν άνετα. Το ποσό της δουλειάς που πέφτει στον καθένα είναι μικρό. Οι κρίσιμες αποφάσεις παίρνονται μετά από σκέψη και πολλές γνώμες. Τα ρίσκα μειώνονται δραματικά. Τίποτα από αυτά δε συμβαίνει όμως κι αναρωτιέμαι αν υπήρξε έστω και μία στιγμή που να συνέβη αυτό.

Δεν μπορώ να δεχτώ την άρνηση κάποιων μελών της ομάδας να βοηθήσουν τους υπόλοιπους. Δεν μπορώ να δεχτώ να αγνοούμαι από αυτούς. Δεν μπορώ να επιβάλλω την αποπομπή κάποιων μελών γιατί νιώθω ότι όλο αυτό ανήκει το ίδιο σε όλους. Ούτε μπορώ εγώ να αφήσω την ομάδα.

Αδιέξοδο.