Όταν ήμουν παιδί ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν -τι άλλο;- τα αυτοκινητάκια. Τα αυτοκινητάκια Matchbox για την ακρίβεια.

Θυμάμαι ότι πηγαίναμε στη μία άκρη του δωματίου με τα πιο λίγα έπιπλα - αυτό συνήθως ήταν το χωλ. Βάζαμε τα αυτοκινητάκια μας στη σειρά και προσπαθούσαμε να τα στείλουμε στον απέναντι τοίχο. Αν πήγαιναν πολύ αργά, σταματούσαν μακριά του. Αν πήγαιναν πολύ γρήγορα, τράκαραν στον τοίχο και γύριζαν πίσω. Ο νικητής ήταν αυτός που έφτανε το αυτοκινητάκι πιο κοντά στον τοίχο.

Εντάξει, δεν είναι και το πιο πρωτότυπο παιχνίδι του κόσμου.

Είχα δύο αγαπημένα αυτοκίνητα. Μια πορτοκαλί Lamborghini Countach κι ένα κόκκινο-άσπρο Mini Cooper. Μεγαλώνοντας ξέχασα ότι μπορεί αυτά τα αυτοκίνητα να υπάρχουν ακόμα.

Η Lamborghini μού άρεσε γιατί είχε πολύ μαλακό πάτημα και γλυστρούσε τέλεια στο παρκέ. Το Mini δεν κατάλαβα ποτέ γιατί μου άρεσε. Ήταν το λιγότερο εντυπωσιακό απ’ όλα. Όμως για κάποιον λόγο δεν το αποχωριζόμουν.

Σήμερα, η Lamborghini μου φαίνεται ότι είναι κάτι τελείως έξω από τον κόσμο μου. Το Mini όμως;

Το Mini είναι ό,τι ωραιότερο έχω δει σε αυτοκίνητο.

Αδιαφορώ πόσο καλά επιταχύνει, πόσο ασφαλές είναι και τι ζημιές βγάζει στο χρόνο. Αδιαφορώ για το ότι είναι ακριβό σε σχέση με αυτά που προσφέρει. Έτσι λένε τουλάχιστον. Εγώ από αυτοκίνητα, μηχανικά μέρη και τα σχετικά είμαι άσχετος. Αδιαφορώ και για τα άσχημα σχόλια που κάνουν για τους οδηγούς των Mini - ότι την έχουν ψωνίσει κλπ.

Αν μπορούσα να πάρω ένα αυτοκίνητο για πλάκα, για την πλάκα μου, θα ήταν ένα Mini Cooper. Ένα Mini σαν αυτό της φωτογραφίας, ολόιδιο με αυτό που είχα μικρός. Να ξαναθυμηθώ πως παίζαμε και προσπαθούσαμε να το πλησιάσουμε στον τοίχο και για να χορτάσω από το πόσο όμορφο είναι.

Ένα Mini Cooper που θα έμοιαζε στο παιχνίδι. Γιατί τα άλλα αντικείμενα μοιάζουν στα παιχνίδια. Ποτέ τα παιχνίδια στα αντικείμενα.

Γιατί αυτό το post έχει διαφορετικό design από το υπόλοιπο website; Αν διαβάζεις από τον Feed reader σου, μπες και δες το design του.