Internet Explorer 7: πρώτες εντυπώσεις

Πολλά λέγονται αυτόν τον καιρό για το νέο και πολυαναμενόμενο browser της Microsoft. Είναι περίπου μια βδομάδα που χρησιμοποιώ τον Internet Explorer 7 κι έχω καταλήξει στα παρακάτω:

• Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο είναι ένα νέο εργαλείο. Μπορείς να το δεις και σαν παιχνίδι. Το να παίζεις με ένα νέο παιχνίδι, ε όπως και να ‘χει, είναι ευχάριστο.
• Γρήγορα ξεχνάς ότι είναι παιχνίδι όταν ξέρεις ότι οι πελάτες σου σε λίγο καιρό θα παίζουν κι αυτοί μαζί του :(
• Υποστηρίζει διαφανή .png αρχεία κι αυτό είναι πολύ καλό.
• Επιτέλους υποστηρίζει την τεχνολογία των RSS Feeds και μάλιστα το κάνει πολύ καλά.
• Δε μου αρέσει καθόλου ο τρόπος που εμφανίζει κείμενο στην οθόνη. Ειδικά σε μεγάλα κείμενα είναι εμφανέστατο ένα θόλωμα στο κείμενο. Έχω χρησιμοποιήσει τον ΙΕ7 σε δύο υπολογιστές και σίγουρα δεν κάνω λάθος. Όταν επιστρέφω σε Firefox ή Opera να διαβάσω το ίδιο κείμενο αυτό δείχνει όπως πρέπει, δηλαδή πεντακάθαρο.
• Είναι συμβατός με τα Web Standards σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με το παρελθόν. Όμως σε κάθε περίπτωση είναι πολύ πιο πίσω σε σχέση με τον Firefox και τον Opera.
• Όπως πάντα όταν ζητάς μια σελίδα πρέπει να περιμένεις να φορτωθεί ολόκληρη. Μέχρι τότε βρίσκεσαι μπροστά σε μια λευκή οθόνη.
• Είναι πιο ασφαλής.
• Χρησιμοποεί την τεχνολογία του tabbed browsing.
• H εμπειρία του να χρησιμοποιεί κάποιος τον ΙΕ7 είναι σίγουρα ευχάριστη. Κάτι η ενσωματωμένη μπάρα αναζήτησης, κάτι η απουσία πολλών κουμπιών και μενού και κάτι τα όμορφα χρώματα κάνουν το browsing ωραίο κι εύκολο.

Ο Internet Explorer 7 ήταν ένα απαραίτητο εργαλείο. Εννοώ ότι η Microsoft έπρεπε να το κατασκευάσει. Από τη μικρή μου εμπειρία κατάλαβα ότι είναι κι ένα καλό εργαλείο, το οποίο στο μέλλον πολύ πιθανόν να γίνει ακόμα καλύτερο. Χάρη στον Firefox και στον Opera μάθαμε ότι οι browsers είναι ζωντανοί. Αναπνέουν, παίζουν, επεκτείνονται και υπηρετούν τους χρήστες τους. Μεταλλάσσονται ανάλογα με τις προτιμήσεις των χρηστών τους. Η Microsoft πήρε το μήνυμα.

Από την άλλη όμως ο ΙΕ7 μου θυμίζει ένα δρομέα που ξέρει ότι θα χάσει πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Μοιάζει σαν ένα γρανάζι μιας τεράστιας μηχανής που πρέπει να δουλεύει όπως και να ‘χει. Κανένας δεν πρόκειται να του δώσει σημασία, αν το γρανάζι συνεχίζει να δουλεύει και δε χαλάσει. Βέβαια μπορεί να κάνω και λάθος. Το μέλλον θα δείξει.