Στο δάσος

Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσα πράσινα υπάρχουν. Πόσο ταιριάζουν μεταξύ τους, με το μπλε του ουρανού και με το λευκό των λουλουδιών. Οι άνθρωποι που ζούμε στις πόλεις τα σνομπάρουμε. Μου αρέσει η πόλη. Έχει άλλα χρώματα, πολύ ωραίες παλέττες. Αλλά μεγαλώνοντας κάθεσαι στο τραπέζι και επαναδιαπραγματεύεσαι τα δεδομένα.

Ο χρόνος

Δεδομένο για παράδειγμα είναι το θέμα του χρόνου. Όχι ο ίδιος ο χρόνος, αλλά πως αυτός περνάει. Στην πόλη χάνεται. Υπάρχει για να χάνεται. Προσπαθείς να τον κάνεις να μη χάνεται. Συνήθως δεν τα καταφέρνεις.

Στο δάσος τα ρολόγια πάνε μια μπρος μια πίσω. Όταν πρωτοβρίσκεις το δάσος κοιτάς το ρολόι και βλέπεις άλλη ώρα, άλλη ημερομηνία, άλλους αριθμούς. Ο χρόνος εκεί διαχειρίζεται από άλλον κι αλλιώς. Κι έτσι παύει να είναι δεδομένο.

Μετά από λίγη ώρα παύει να είναι και σημαντικός.

Τα ζώα

Λες τη λέξη “ζώο” κι ακούγεται υποτιμητικό. Μεγαλώνοντας τα θεωρείς δεδομένα. Και κάτι μικρότερο από σένα. Στο δάσος τα δεδομένα πάλι αλλάζουν.

Η αρμονία της φύσης καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα ζώα. Αρμονία δε σημαίνει απαραίτητα γαλήνη, όμως σημαίνει ισορροπία.

Αν για κάτι χαίρομαι που αλλάζει σε μένα είναι ο σεβασμός προς τα ζώα. Στο δάσος έκανα φίλο ένα άλογο και δύο γουρούνια. Τα είδα για μερικά λεπτά και μάλλον δε θα τα ξαναδώ γιατί είναι ασήμαντα.

Προτιμώ να βάλω τη φωτογραφία αυτού του φίλου που πλησίασε με χαρά που την αναγνωρίζεις από μακριά, παρά του περήφανου άλογου. Τόσες φωτογραφίες υπάρχουν με άλογα. Να μη δικαιωθούν μια φορά τα ταπεινά γουρουνάκια;

Δεν ξέρω που ανήκω. Δεν ξέρω αν είναι η πόλη ή το δάσος ή κάτι άλλο. Γιατί να πρέπει να αποφασίσω και να διαλέξω ένα απ’ όλα; Ξέρω όμως ότι χρειάζομαι περισσότερο από αυτά τα χρώματα, περισσότερα από αυτά τα χαλασμένα ρολόγια και περισσότερα από αυτά τα ζώα.