Στην Ελλάδα το καίμε (μέρος 2ο)...

...και καιγόμαστε. 59 ανθρώπους λιγότερους μετράμε. Πού θα φτάσει;

H μισή Ελλάδα καίγεται. Στο 1ο μέρος ούτε που μπορούσα να φανταστώ πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει αυτό. Πόσοι ακόμα θα χαθούν; Πώς θα ζήσουν αυτοί που έχασαν την περιουσία τους, αυτά που τους πήραν χρόνια ολόκληρα για να γίνουν; Πώς θα ζήσουμε οι υπόλοιποι;

Περάσαμε τη μέρα χτες στην τηλεόραση, στα ραδιόφωνα και στα τηλέφωνα. ”Μέχρι πού έχει φτάσει η φωτιά; Τη βλέπετε; Μπείτε στα αυτοκίνητα και φύγετε! Ψύχραιμα όμως ε.”

Βγήκα στο μπαλκόνι και είδα το σπίτι μας καμμένο. Είδα τον παππού μου που το έχτιζε, τους είδα όλους ξανά να κάθονται στην αυλή το βράδυ, να χαζεύουν τον κάμπο και ν’ ακούν τη νύχτα τα αηδόνια. Αυτό το τίποτα, η ηρεμία της φύσης, να τους κάνει ευτυχισμένους. Οι περισσότεροι λείπουν πια. Το σπίτι γλύτωσε. Τ’ αηδόνια δε θα τα ξανακούσουμε. Σίγουρα.

Μετά επανέρχεσαι. Σκέφτεσαι ότι υπάρχουν και χειρότερα. Κάποιοι από εμάς κάηκαν ζωντανοί. Στα σπίτια τους. Στα αυτοκίνητά τους. Προσπαθώντας να ξεφύγουν. Το φαντάζεσαι; Μπορείς έστω για 10 δευτερόλεπτα να το σκεφτείς; Μπορείς να σκεφτείς ότι αύριο μπορεί να είσαι εσύ στη θέση τους;

Πώς να μιλήσεις σε αυτούς τους ανθρώπους; Τι να τους πεις; Φοβερό κενό.

Έχω συνειδητοποιήσει ότι η ζωή είναι άδικη. Κι ότι μέχρι εκεί πάει. Δε θα δικαιωθεί κανείς πουθενά. Δεν έχει άλλο.

Αυτό που δεν ξέρω είναι πως θα πρέπει να τιμωρηθούν όσοι προκάλεσαν όλα αυτά. Αυτοί που παρέλειψαν να πάρουν μέτρα πριν το κακό. Αυτοί που δεν πρόσεξαν. Αυτοί που έβαλαν τις φωτιές με πρόθεση. Ας πούμε ότι είχες έναν αποδεδειγμένα εμπρηστή μπροστά σου. Τι θα έκανες; Θα του έκαιγες το σπίτι; Όλη του την περιουσία; Τον ίδιο; Το παιδί του;

Τι είναι ακόμα να έρθει; Αν ο αέρας γυρίσει τι θα κάνουμε; Πώς θα σωθούμε; Πότε θα τελειώσει όλο αυτό; Όταν ξαναμετρηθούμε πόσοι θα λείπουν ακόμα;

Ο ουρανός μαυρίζει. Όταν πέφτει το βράδυ τα βουνά που καίγονται μοιάζουν με αστέρια στον ουρανό. Οι φλόγες κάνουν τα δέντρα να μοιάζουν σαν χριστουγεννιάτικα. Θα μπορούσε να είναι και όμορφο αυτό το θέαμα. Διαστροφικό έτσι;

Όταν σκέφτεσαι το αύριο κάτι γίνεται και τρέχεις για το τώρα. Όταν ξεχνάς για λίγο το τώρα συγκλονίζεσαι για το τι θα δεις και πως θα ζήσεις αύριο. Έτσι περνάνε οι ώρες. Ξανά στην τηλεόραση, ξανά με τα τηλέφωνα στο χέρι. Ξανά όλο αυτό το δαχτυλίδι που καίγεται γύρω από το λαιμό σου. Μέχρι να σε κάψει και σένα.

*Όλες οι φωτογραφίες βρέθηκαν στο in.gr.