Ένα ακόμα βαρετό post για το περιβάλλον

Ο άνθρωπος συνηθίζει να παίρνει ως δεδομένα αυτά που έχει κι αντιμετωπίζει κάθε μέρα. Το σπίτι του, τους ανθρώπους που τον συντροφεύουν, τα αντικείμενά του, τον αέρα που αναπνέει, το νερό που πίνει. Το καλό και το κακό. Είναι δύσκολο να σκεφτείς ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που τυχαία και μόνο δεν είσαι ανάμεσά τους, δεν τα έχουν όλα αυτά.

Δεν μπορώ να κάνω πιο συγκεκριμένο αυτό που θεωρείται δεδομένο, κάνω μόνο κάποιες σκόρπιες σκέψεις γύρω από τη φύση που έχουμε ανάγκη.

• O Al Gore έχασε την ευκαιρία του να γίνει το μεγάλο αφεντικό του πλανήτη. Όμως πήρε ένα Nobel για τις προσπάθειές του να τον σώσει. Αναρωτιέμαι τι αξίζει περισσότερο.
• Πολλές φορές σκέπτομαι τι θα γινόταν αν από τις βρύσες μας δεν έτρεχε το νερό που ξέρουμε, αλλά λάσπη ή ένα μολυσμένο νερό που θα μας οδηγούσε στο νοσοκομείο. Τα super markets θα εξαντλούσαν τα αποθέματά τους μέσα σε λίγες ώρες. Τι θα γινόταν τότε; Κάποιοι άνθρωποι τρέχουν για το νερό και ξέρουν περισσότερα.
• Αυτό το καλοκαίρι στην Ελλάδα κάψαμε / κάψατε / έκαψαν (ας βάλει ο καθένας όποιο του ταιριάζει) τους συνανθρώπους μας, τα ζώα τους, τα δέντρα τους, ό,τι είχαν και δεν είχαν. Τι έχουμε να πούμε και τι έχουμε να κάνουμε γι’ αυτό; Τώρα που ο καπνός κάθησε μήπως η μνήμη μας άρχισε να λιγοστεύει;
• Αντιλαμβάνομαι τη φύση ως αθωότητα κι ως σοφία, ακόμα κι αν εξαιτίας ενός κεραυνού παίρνει φωτιά ένα δάσος, ακόμα κι αν ένα κύμα πνίγει εκατοντάδες ανθρώπους. Νομίζω ότι είμαστε πολύ διεφθαρμένοι και πολύ ανόητοι για να τα βάζουμε μαζί της.
• Την ίδια αθωότητα και σοφία συναντώ μόνο στα μικρά παιδιά και τα ζώα. Δεν έχω παιδιά, αλλά ζώντας από μικρός με σκυλιά και πιο μεγάλος με τη Ρωξάννη έμαθα πολλά για μένα και τρέφω ένα απέραντο σεβασμό γι’ αυτά. Είναι παιδιά της φύσης. Όπως κι εμείς. Ή όχι;
• Καταλαβαίνω τη φύση με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Το φθινόπωρο και την άνοιξη είναι για μένα και μουσική.