Βρίσκεστε στα παλιότερα κείμενα του blog. Αφού διαβάσετε αυτό που σας ενδιαφέρει, μπορείτε να επιστρέψετε στα καινούρια.

Thursday 01.10.2009, ¶ Χαλαρή κουβέντα, 10 Σχόλια

Κατά των αφεντικών

Δεν υπάρχει η λέξη “αφεντικό”.

Το αφεντικό υφίσταται όσο υπάρχει ένας δούλος.

Αντί για “αφεντικό” χρησιμοποίησε τη λέξη “εργοδότης”. Ή “προϊστάμενος”.

Πολλοί εργοδότες θα διαφωνήσουν. Αν ένας εργοδότης αποκληθεί “αφεντικό”, του παρέχεται μια εξουσία που τον κολακεύει. Στην αρχή.

Μετά ακολουθούν άλλα που δεν τα θέλει ούτε ο ίδιος ούτε οι άνθρωποι που εργάζονται γι’ αυτόν. Για παράδειγμα, ανοίγει ένα παραθυράκι στο φόβο. Δεν πιστεύω ότι οι επαγγελματίες μπορούν να λειτουργούν σωστά υπό καθεστώς φόβου.

Είμαι επαγγελματίας. Είσαι επαγγελματίας. Είμαστε συνεργάτες. Ακόμα κι αν είμαι ο εργοδότης σου. Ακόμα κι αν είσαι ο εργοδότης μου.

Ποιος μεγαλούργησε όταν φοβόταν; Κανένας. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ θέλω να μεγαλουργήσω.

Είμαι σίγουρος ότι οι έξυπνοι εργοδότες συμφωνούν.

Γιατί αυτό το post έχει διαφορετικό design από το υπόλοιπο website; Αν διαβάζεις από τον Feed reader σου, μπες και δες το design του.
Η φωτογραφία του background είναι η My own private Tchernobyl στο Flickr.

10 Σχόλια

Picture of Χάρης

Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τον συνειρμό σου!
Η λέξη αφεντικό υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει (μέχρι να πέσει αυτό το σύστημα smile).
Όπως και η κοινωνία ήταν, είναι και θα είναι ταξική.

Τα παραπάνω δεν τα ανακάλυψε ο μαρξ, απλώς τους έδωσε όνομα.

Με όλο το σεβασμό προς το πρόσωπό σου, τέτοιες απόψεις τις θεωρώ “επικίνδυνες”. Δεν ξέρω σε τι αφεντικά έχεις δουλέψει, αλλά αντε πάνε πές το αυτό στις ταμίες του LIDL που έχουν συγκεκριμένο χρόνο που μπορούν να πάνε στην τουαλέτα να αλλάξουν σερβιέτα! (δε θυμάμαι να δώσω link αλλά είχε παίξει κάποιος ντόρος στο θέμα αυτό).

Και φυσικά τα παραδείγματα είναι ΑΠΕΙΡΑ !!

Χάρης
1 October 2009

Picture of porcupine

Αυτό που θέλω να πω με το post αυτό είναι να πάψουμε να φοβόμαστε. Πιστεύω ότι φαίνεται καθαρά.

Όμως ας το εξηγήσω λίγο. Η λέξη “αφεντικό” βάζει τον εργαζόμενο σε ένα άσχημο, κατά τη γνώμη μου, λούκι. Γι’ αυτό λέω ότι είναι πιο καλά να χρησιμοποιούμε τη λέξη “εργοδότης”.

Αντίστοιχα, ισχυρίζομαι ότι κανένας έξυπνος εργοδότης, δε θέλει στ’ αλήθεια να τον αποκαλούν “αφεντικό”.

Ο Μαρξ, οι ταξικές κοινωνίες και η εργαζόμενη στο Lidl υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Οι άνθρωποι που θέλουν να πετύχουν κάτι παραπάνω από το μέσο όρο όμως δεν μπορούν να νιώθουν σκλάβοι. That’s all.

porcupine
1 October 2009

Picture of Petros Amiridis

Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Προσωπικά πιστεύω το εξής. Έχουμε υποτιμήσει πάρα πολύ τη δύναμη που έχουμε ο καθένας μας να αλλάξουμε κάποια πράγματα.

Ακόμα και αν υπάρχει κάτι για χρόνια, αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε νέες τάσεις που κάποτε μπορεί να γίνουν το κατεστημένο.

+1 για τους ανθρώπους που προσπαθούν να αλλάξουν οι ίδιοι τους και παράλληλα να επηρεάσουν και άλλους να τους ακολουθήσουν, με τη συμπεριφορά τους.

Petros Amiridis
1 October 2009

Picture of Χάρης

Καταρχήν δύσκολα αλλάζει κάτι στο χώρο της εργασίας αν παλεύεις ατομικά. Τα περισσότερα πράγματα κατακτήθηκαν συλλογικά (και δεν εννοώ μόνο συνδικαλιστικά).

Ο Μαρξ, οι ταξικές κοινωνίες και η εργαζόμενη στο Lidl υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Οι άνθρωποι που θέλουν να πετύχουν κάτι παραπάνω από το μέσο όρο όμως δεν μπορούν να νιώθουν σκλάβοι.

δεν σε πιάνω ειλικρινά! Δηλαδή το αν νιώθω σκλάβος στη δουλειά μου έχει να κάνει με το αν θέλω να πετύχω κάτι παραπάνω; Και να πετύχω που; Επαγγελματικά;

Δηλαδή εγώ που ας πούμε εργάζομαι σε μια εταιρία ως προγραμματιστής και δε θέλω κάτι παραπάνω στη δουλειά (πχ αναλάβω περισσότερα πράγματα, που σημαίνει ευθύνες, άγχος, κτλ), αλλά θέλω να ζήσω μια καλύτερη ζωή, σε πολλούς άλλους τομείς ανήκω στο μέσο όρο;

Χάρης
1 October 2009

Picture of theodore

Οι κοινωνίες έχουν εξελιχθεί στην λογική της διοίκησης, όλα και όλοι σε μαθαίνουν για μια επαγγελματική ανέλιξη μιας καλύτερης θεσούλας. Καινοτομία, κίνητρα, δράση και αλλαγή είναι ψηλά γράμματα - στοιχεία του νεοτερισμού (άγνωστη λέξη για την Ελλάδα). Νομίζω τα λέει καλύτερα ο http://www.ted.com/talks/lang/gre/dan_pink_on_motivation.html

συμφωνώ με το κείμενο, αλλά και η λαική ρήση “..και ο άγιος φοβέρα θελει” κρύβει αλήθειες. Αρκετές φορές οι εργαζόμενοι και κυρίως αυτοί που δεν “μεγαλουργούν”, είτε απο κούραση, είτε απο κακή συμπεριφορά, δεν αποδίδουν τα μέγιστα ή έστω τα προβλεπόμενα για μια εταιρία, εκεί χρειάζεται και λίγο ο φόβος, για να συντονιστούν και να εκτελέσουν το χρέος τους.

theodore
1 October 2009

Picture of porcupine

@Χάρης: Να το πω αλλιώς. Όσο θεωρεί κάποιος τον εαυτό του επαγγελματία κι έχει αυτοσεβασμό δεν μπορεί να νιώθει σκλάβος. Με το να αποκαλεί τον εργοδότη του “αφεντικό” κάνει ένα βήμα προς τη λάθος κατεύθυνση.

Νομίζω ότι δεν μπορώ να το πω πιο απλά. Δεν έχω ούτε κρυμμένα νοήματα, ούτε κάτι άλλο. Και ξαναλέω ότι στην ουσία πρόκειται για ένα post κατά του φόβου.

Δεν προσπαθώ να επιβάλλω έναν πανανθρώπινο κανόνα. Λέω τα πράγματα από τη δική μου οπτική γωνία, σεβόμενος και τις άλλες των ανθρώπων γύρω μου.

porcupine
1 October 2009

Picture of Petros Amiridis

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ήταν ή θα είναι ποτέ εύκολο. Επίσης, πολλές φορές (όχι πάντα εντάξει) οι επίμονες προσπάθειες ενός και μόνο ατόμου ανοίγουν τον δρόμο για να έρθουν μετά περισσότεροι και να βοηθήσουν συλλογικά.

Θα σας πω ένα παράδειγμα από τον εαυτό μου: Ήμουν 8 χρόνια σε μια εταιρεία που δεν μου έδωσε τη δύναμη να δοκιμάσω νέες τακτικές στο τμήμα ανάπτυξης λογισμικού. Για παράδειγμα ήθελα εφόσον δεν μπορούν να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας στο γραφείο, να δοκιμάσω την εργασία από απόσταση.

Έφυγα λοιπόν από αυτή τη εταιρεία και τελικά βρήκα μια άλλη όπου εκεί έχουν πιο ανοιχτό μυαλό. Στη νέα εταιρεία δε ξέχασα τις αρχικές μου αναζητήσεις. Συνέχισα να προσπαθώ. Έχει μερικούς μήνες που το τμήμα μου κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα (μπορείς να διαβάσεις στην ανάρτησή μου τις  λεπτομέρειες). Σκεφτείτε πως η πρώτη φορά που σκέφτηκα κάτι τέτοιο ήταν πριν από 7 περίπου χρόνια. Εντάξει, βάζω μέσα και τον παράγοντα “ώριμη αγορά”, αλλά ακόμα και τώρα δεν ξέρω πόσο συχνό είναι μια εταιρεία να επιτρέπει στους υπαλλήλους της να εργάζεται από απόσταση.

Αυτό φυσικά είναι ένα παράδειγμα που ίσως να ταιριάζει και περισσότερο στο επάγγελμα του προγραμματιστή. Όμως αντίστοιχα παραδείγματα μπορεί κανείς να βρει ακόμα και σαν υπάλληλος του Lidl.

Με αυτή την ιστορία, θέλω να πω, πως αν δεν επέμενα να προσπαθώ, αυτή τη στιγμή 4 άτομα δε θα είχαν την “πολυτέλεια” να εργάζονται από το σπίτι τους.

Αν έλεγα δε βαριέσαι, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δε σέβομαι αυτούς που δε θέλουν να βγάζουν το φίδι από την τρύπα. Όλοι οι καλοί χωράνε.

Petros Amiridis
1 October 2009

Picture of porcupine

@Petros: Αυτή ακριβώς η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων -γιατί κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις- είναι αυτό που μου αρέσει. Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα.

porcupine
1 October 2009

Picture of acidsmile

Όταν δουλεύεις για κάποιον όσο τέλεια να είναι τα πράγματα πάντα μέσα σου μένει μια μιζέρια, ακόμα και αν δε το συνειδητοποιείς.

Το μυστικό είναι να δουλεύεις με κάποιον έστω και αν αυτός είναι που πληρώνει το μισθό σου.

Τότε είστε και οι δυο happy, πιο αποδοτικοί, you take pride in your work και τα αποτελέσματα φαίνονται!

acidsmile
3 October 2009

Picture of porcupine

Δεν ξέρω τι έιναι αυτό. Δεν το έχω δει να συμβαίνει. Για να το λες θα υπάρχει. Όπως κάτι σπάνια είδη εξωτικών πουλιών. Δεν τα έχουμε δει ποτέ, αλλά αφού το βεβαιώνει η επιστήμη, δεν μπορεί, θα υπάρχουν.

porcupine
3 October 2009

-- Τα σχόλια για το post αυτό είναι κλειστά.