Θες vintage design; Υπάρχει ένα gallery γι’ αυτό. Θες γυαλιστερά gradients και στρογγυλεμένες γωνίες; Είναι ένα κλικ μακριά σου. Θες website με λευκό, μαύρο ή γκρι background; Εύκολο. Δώσε μου κάτι πιο δύσκολο.
Θες - δε θες οδηγείσαι στο να μη σε εντυπωσιάζει τίποτα. Όταν καλείσαι να σχεδιάσεις; Εδώ να δεις τι σου ‘χω για μετά.
Ό,τι κι αν σκεφτείς, υπάρχει κάποιος άλλος που σε έχει προλάβει και το έχει φτιάξει πρώτος.
Τότε; Πότε ένα design πετυχαίνει;
Πιστεύω ότι το επιτυχημένο web design είναι αυτό που λέει καλά μια ιστορία. Όσο διαφορετικοί είμαστε, τόσο διαφορετική και η ιστορία που τα sites μας λένε.
Για να πεις όμως αυτή την ιστορία πρέπει να την ξέρεις. Πράγμα που μας πάει στο ότι η έρευνα για το ποιος είναι ο άνθρωπος για τον οποίο σχεδιάζεις είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Εκεί δεν μπορεί να βοηθήσει κανένα gallery. Νομίζω ότι η πιο κρίσιμη πληροφορία που μπορείς να αντλήσεις από έναν άνθρωπο που σου ζητάει να σχεδιάσεις την ιστοσελίδα του είναι αυτό που λένε “scope”. Ποιος είσαι; Τι κάνεις; Τι θες να πετύχεις με το site αυτό;
Αρχίζεις και λειτουργείς με το method acting. Είσαι ηθοποιός και θες να υποδυθείς έναν υδραυλικό; Άρχισε να χαλάς και να φτιάχνεις βρύσες. Βέβαια, όσο καλός υδραυλικός κι αν γίνεις στο τέλος, σημασία έχει πως θα τον υποδυθείς. Αυτό είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό του καλού web design.
Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά η ποιότητα της ιστορίας που θα πεις κάνει τη διαφορά. Εκεί μπαίνει το τεχνικό υπόβαθρο, οι λύσεις που θα σκεφτείς ώστε να αποδόσεις αυτό που θες να πεις πιο σωστά. Αυτό είναι πιο προσωπικό θέμα. Έχεις την τεχνική; Βγαίνει καλά. Δεν την έχεις; Φρόντισε να την αποκτήσεις.
Αντιλαμβάνομαι ότι όσο πιο εύκολα μπαίνω και βγαίνω στο “ρόλο” τόσο πιο γρήγορα κι επιτυχημένα πηγαίνει το κάθε project. Έχει προκύψει site που το design του βγήκε σε 3 ημέρες, επειδή αντιλήφθηκα αμέσως ποιο ήταν το scope του. Μείναμε όλοι χαρούμενοι. Φυσικά, έχει τύχει και το αντίθετο.
Υπο αυτό το πρίσμα, το web design δεν είναι μια εύκολη δουλειά. Πολύ περισσότερο δεν είναι μια τυποποιημένη διαδικασία. Καλά τα free templates, αλλά δε σε πάνε μακριά.
Εντέλει, στις καλές ιστορίες πιστεύω ότι βρίσκεται η ξακουστή σε Δύση και Ανατολή δημιουργικότητα του designer. Δεν έχει να κάνει με εντυπωσιασμό, αλλά με την εμπειρία που αποκομίζει συνολικά ο επισκέπτης. Όχι;
(Να μην ξεχάσω: για μια φορά ακόμα, ο πιο δύσκολος πελάτης είναι ο εαυτός σου. Αν προσεγγίσεις το δικό σου design κάτω από πίεση, μπορεί να αποδειχτεί σχιζοφρενικό στο τέλος. Προσοχή λοιπόν σε αυτόν τον υποχθόνιο τύπο που αντανακλάται στην οθόνη σου.)
]]>
Οι ερωτήσεις που έγιναν από το δημοσιογράφο και φίλο κ. Νίκο Μόσχοβο έθεταν το θέμα της έμπνευσης στο Web design, τις σημαντικότερες δουλειές του porcupine colors, ποιες είναι οι προκλήσεις του μέλλοντος στο χώρο και πόσο σημαντικό είναι το Internet στην καθημερινότητά μου.
Η εφημερίδα θα κυκλοφορεί όλο το Σαββατοκύριακο σε περίπτωση που θέλει κάποιος να δει (εκτός από τις ερωτήσεις) και τις απαντήσεις μου.
Ευχαριστώ πολύ τον κ. Μόσχοβο για την πρωτοβουλία και τη διάθεσή του.
]]>Απλώς αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε νιώθω freelancer. Ίσως γιατί το freelancing το καταλαβαίνω ως κάτι πολύ μοναχικό και ξερό. Προτιμώ να λέω ότι δουλεύω για το porcupine colors, ένα μικρό design & development studio, που έχει τη διάθεση να με φιλοξενεί και συνεργάζομαι με σημαντικούς συνάδελφους σε σταθερή βάση.
Αυτή την περίοδο τρέχουν αρκετά πράγματα εδώ. Σημαντικά projects. Σύντομα θα αρχίσουν να φαίνονται τα πρώτα από αυτά.
Την ίδια στιγμή έρχεται ένα νέο design για το site. Ένα design που με δυσκολεύει πολύ, γι’ αυτό ζήτησα βοήθεια. Ένα από τα επόμενα posts θα εξηγεί το γιατί.
Παράλληλα, η αγγλική έκδοση του site επανέρχεται με διαφορετικό περιεχόμενο όσον αφορά το αντίστοιχο blog. Αυτό γιατί (άργησα να το καταλάβω, αλλά το κατάλαβα καλά ότι) το κάθε site είναι αυθύπαρκτο και ζητά διαφορετική προσέγγιση. Ακόμα κι αν πρόκειται για το ίδιο σε διαφορετική γλώσσα.
Γνωρίζω ότι αρκετοί άνθρωποι που καταλαβαίνουν το χώρο μέχρι σήμερα διστάζαν να με προσεγγίσουν λόγω του ότι επαγγελματικά δεσμευόμουν και κάπου αλλού. Αυτό όμως δεν ισχύει πια.
Αν λοιπόν το project σας απαιτεί web design & development / ανάπτυξη projects σε Expression Engine και επιθυμείτε μια συνεργασία με ειλικρίνια, τιμιότητα και αξιοπρέπεια, υπάρχει πάντα η φόρμα επικοινωνίας για να το συζητήσουμε. Ευχαριστώ!
]]>- Frank Sinatra
Γιατί αυτό το post έχει διαφορετικό design από το υπόλοιπο website; Αν διαβάζεις από τον Feed reader σου, μπες και δες το design του.
]]>Είναι εκπληκτικό. Πριν μερικά χρόνια δε θα είχαμε πρόσβαση σε όλες αυτές τις ιδέες, που πολλές φορές ξεκινάνε από ένα ολίσθημα του νου και καταλήγουν να παράγονται κατά χιλιάδες. Τώρα όλα αυτά είναι μερικά κλικ μακριά και το μόνο που ζητάνε είναι λίγο από το χρόνο και την προσοχή μας.
Βλέποντας το φιλμ, πολλές φορές σταματούσα τη ροή και σκεπτόμουν πως όλα αυτά θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Web design, που από τη φύση του είναι πιο απλό στο να υλοποιηθεί, αλλά είναι και πιο αναλώσιμο.
Επέστρεψα στην αφετηρία που λέει ότι το design είναι επικοινωνία και χρήση.
Το design δεν είναι τέχνη, γιατί η τέχνη δεν έχει χρηστική αξία. Το συναισθηματικό της βάρος είναι βέβαια τεράστιο. Γι’ αυτό την αγαπάμε και την εκτιμούμε. Όμως δεν τη χρησιμοποιούμε. Το design είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Αλληλεπιδρούμε με ό,τι παράγει εκατοντάδες φορές κάθε μέρα - τις περισσότερες ασυνείδητα. Το κοινό σημείο design και τέχνης είναι η αισθητική αξία και η ευφορία που μπορούν να μας προκαλέσουν. Το Objectified αγγίζει τις κοινές τους πτυχές, αλλά μένει στην ουσία του design.
Παράδειγμα: ο Karim Rashid μοιάζει με αυτό που θα αποκαλούσαμε εκκεντρικός designer. Θα περίμενες ότι θα μιλούσε με υπερβολές για να εντυπωσιάσει. Τι είπε όμως ο άνθρωπος (σε ελεύθερη μετάφραση); ”Έχουμε αποτύχει όταν κατασκευάζουμε εκατομμύρια καρέκλες και στις περισσότερες από αυτές δεν μπορούμε να κάτσουμε, γιατί είναι άβολες. Αυτό είναι κακό design.”
Ο David Kelly, ο άνθρωπος που ηγείται της IDEO λέει: “Αγοράζω μια συσκευή GPS και περιμένω από αυτή να με βοηθήσει να βρίσκω που θέλω να πάω. Αντ’ αυτού είναι τόσο άσχημα σχεδιασμένη που δεν μπορώ να τη χρησιμοποιήσω. Νιώθω χαζός. Αυτό είναι το design;”
Τι γίνεται στο Web; Όλοι είμαστε μοναδικοί. Ως μοναδικοί θέλουμε τα websites να είναι μοναδικά. Τότε αρχίζουμε να σπάμε τις συμβάσεις που εμείς δημιουργήσαμε για να κάνουμε τη ζωή μας εύκολη και να επικοινωνούμε σωστά. Σπάμε π.χ. το αναμενόμενο σχήμα πλοήγησης, προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε με εφέ που κρατάνε τον επισκέπτη σε άσκοπη αναμονή, του παρουσιάζουμε αναπάντεχες εκπλήξεις με το ν’ ανοίγουμε τα links σε νέα παράθυρα. Πώς θα μας φαινόταν άραγε αν κάθε φορά πριν μπούμε στο αυτοκίνητό μας βλέπαμε ένα φιλμάκι 30” για το πόσο καλό είναι; Ακόμα κι αν είχε και το κουμπί “Skip intro”;
Μερικές φορές ο κόσμος συγχέει το απλό με την έλλειψη αισθητικής. Ποιος όμως μπορεί να κατηγορήσει την Apple για έλλειψη αισθητικής; Ο Jonathen Ive, Head Designer της Apple, λέει: ”Αυτό που φαίνεται απλό περνάει από απίστευτα πολύπλοκες διαδικασίες μέχρι να φτάσει να γίνει αυτό που είναι. Όταν πετυχαίνει, λες: ‘είναι λογικό, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς αυτό το αντικείμενο.’ “
Και, ναι, στο design όταν φτάσεις στο σημείο που δεν μπορείς ν’ αφαιρέσεις τίποτ’ άλλο, τότε μπορείς να σταματήσεις. Αρκεί μέχρι εκείνο το στάδιο να έχεις ακολουθήσει τις αρχές του και έχεις βάλει την προσωπικότητά σου σε αυτό.
Με κάτι τέτοια οι designers αναπτύσσουν ιδιόμορφες συμπεριφορές. Μιλάνε για χρώματα χρησιμοποιώντας hex κωδικούς αντί να πουν “μπλε”. Μια πινακίδα π.χ. είναι για όλους μια πινακίδα, αλλά για τους designers είναι μια σύνθεση τυπογραφίας, χρώματος, αντίθεσης, ισορροπίας, ρυθμού κλπ. Είναι μια απίθανη εμμονή, αλλά οι αφορμές είναι πολλές και βρίσκονται παντού. Το Objectified παρουσιάζει αυτή την εμμονή, αλλά δείχνει ότι εντέλει τους αφορά όλους.
Είναι λογικό. Όλοι μας αλληλεπιδρούμε με αντικείμενα, που σχεδιάστηκαν από ανθρώπους και δεν προέκυψαν έτσι γενικά. Αν μετακινηθούμε κατά ένα κλικ, θα δούμε ότι τα ίδια ισχύουν και για το Web design. Designers ή όχι, μαθαίνουμε κάθε μέρα που περνάει. Τουλάχιστον έχουμε τις ευκαιρίες να το κάνουμε κι ο καθένας το διαχειρίζεται ανάλογα. Το Objectified είναι η ιδανική αφορμή για να γίνουμε καλύτεροι.
]]>Οι παρουσιάσεις πιστεύω ότι ήταν πολύ καλού επιπέδου. Βοήθησαν είτε να καταλάβουμε περισσότερα πράγματα για το Wordpress είτε για θέσουμε πιο σωστά την τεχνολογία στις υπηρεσίες του Διαδικτύου. Η επικοινωνία κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων ήταν ωφέλιμη και οι ερωτήσεις που ακολούθησαν ουσιαστικές. Οι όποιες παραφωνίες ανήκουν στις παιδικές ασθένειες που φέρνει κάθετι νέο.
Δε θέλω να γράψω πολλά πράγματα. Όσα ειπώθηκαν από το Γεράσιμο και το Βασίλη είναι, πιστεύω, όλη η ουσία.
Μόνο να ξαναπώ γιατί πιστεύω ότι τέτοιες προσάθειες χρειάζεται να τις υποστηρίξουμε:
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους προσπάθησαν για το event.
Ακολουθεί η παρουσίαση μου με τίτλο “Design sto Wordpress: Κλέβοντας λίγη από τη χάρη του Expression Engine”, όπως ανέβηκε στο Slideshare.
]]>Οι μισοθετικές-μισοαρνητικές πρώτες κριτικές, μαζί με μια ελαφριά απογοήτευση που αιωρείται που και που στον αέρα οφείλονται στις προσδοκίες που είχαμε από την Apple. Τους προηγούμενους μήνες φούντωναν οι φήμες για το νέο tablet που θα έρθει. Στο διάστημα αυτό ακούστηκαν και γράφτηκαν διάφορες υπερβολές και διάφορες ανοησίες με πιο πρόσφατο και χτηπητό παράδειγμα κάποια tweets του Jason Calacanis, που μιλούσε για 2 κάμερες και διάφορα άλλα. Όλα αυτά ανέβασαν τις κρυφές προσδοκίες που κανένας δε θα μπορούσε να υπερβεί.
Αν κρίνουμε όμως τις πραγματικές δυνατότητες του iPad, πρόκειται για ένα εκπληκτικό μηχάνημα. Ένα gadget που δεν είναι ένα μεγάλο iPhone (χωρίς το Phone). Είναι η αρχή σε ένα ταξίδι που θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με τα υπολογιστικά συστήματα. Το γεγονός ότι βασίστηκε στο interface του iPhone είναι ό,τι πιο φυσιολογικό. Το στοίχημα ήταν να πετύχει το Human-Computer Interaction στο iPhone. Αφού αυτό έγινε, όλα τα υπόλοιπα είναι λογικά.
Αυτό στο οποίο απέτυχε το iPad είναι το ...“iPad”, δηλαδή το όνομά του. Πέρα από το αναμενόμενο μπλέξιμο με το iPod, το όνομα αρχίζει και γίνεται γραφικό με αυτό το “i” στην αρχή της λέξης. Συνολικά, μειώνει την αξία της συσκευής. Γίνεται ένα ακόμα κομμάτι της σειράς.
Αυτή η συσκευή δεν είναι επαναστατική γιατί είναι ταυτόσημη με την ταχύτητα, όπως λένε άνθρωποι που το δοκίμασαν. Είναι γιατί το hardware είναι κατασκευή της Apple. Ψάξτε τη σελίδα των specifications του iPad. Υπάρχει κάπου η λέξη Intel; Όχι.
Η Apple, που γνωρίζει το hardware ίσως καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο, ξανακάνει κλειστό το σύστημά της και ελέγχει και την παραμικρή λεπτομέρεια του. Όχι ότι δεν το έκανε πάντα. Απλώς αυτή τη φορά το έκανε καλύτερα από ποτέ.
Από τη στιγμή που θα πιστοποιηθεί η επιτυχία του iPad, το hardware θα ξεφύγει. Θα καλπάσει για την ακρίβεια και στο μέλλον θα προσφέρει σαφέστατα μεγαλύτερους σκληρούς δίσκους, καλύτερη μνήμη (η οποία για την ώρα αποκρύπτεται) και παραπάνω υπολογιστική ισχύ. Αυτά για αρχή. Γιατί “περιφερειακά” όπως η κάμερα είναι βέβαιο ότι θα προστεθούν.
Το iPad είναι μια εξόχως απειλητική συσκευή για πολλούς. Και πρώτα πρώτα για το Kindle της Amazon. Το Kindle ή θα αναβαθμιστεί απότομα και σε μεγάλο βαθμό ή θα σταματήσει να κυκλοφορεί. Simple as that.
Επιπλέον, η Apple απειλεί το Amazon γενικότερα με το iBook, το νέο της ψηφιακό βιβλιοπωλείο. Η Amazon μάς πρόσφερε εξαιρετικές υπηρεσίες μέχρι σήμερα. Αλλά, όπως είπε και ο Steve Jobs, το iPad θα πατήσει τόσο πάνω σε αυτές όσο και στο Kindle παίρνοντας ένα σημαντικό μερίδιο του βασιλείου που με τόσο κόπο ο Jeff Bezos έχτισε. Ακόμα κι αν τα βιβλία της Apple θα είναι πιο ακριβά, όπως λέγεται.
Το iPad απειλεί και τις παιχνιδομηχανές. Η Apple προσπαθεί πολλά χρόνια τώρα να μπει σε αυτό το παιχνίδι των πολλών χρημάτων και των μανιωδών gamers. Μέχρι σήμερα δεν τα κατάφερε. Όχι πια. Ξεκινώντας από τη σχετικά άσπιλη γη του iPhone, η Apple απλώνει τα πλοκάμια της σε κάθε σημείο που οι παιχνιδομηχανές τύπου Playstation ή Xbox φτάνουν. Το software θα ετοιμαστεί από εταιρείες όπως η EA σε χρόνο μηδέν και το hardware είπαμε... το hardware είναι εκεί.
Με πολλή χαρά από μεριάς μου, η Apple επιτίθεται και στην ούτως ή άλλως προβληματική βιομηχανία της ενημέρωσης. Οι εφημερίδες φυλλοροούν - και πολύ καλά κάνουν, τους αξίζει. Οι New York Times μάς έδειξαν ήδη πως θα είναι τα πράγματα στο πολύ κοντινό μέλλον. Δεν ξέρω αν ακόμα κάποιοι συζητούν τα CD ως δώρο - είναι γελοίο. Θα ακολουθήσουν και τα περιοδικά. Όπως έγινε και στη μουσική βιομηχανία με την έλευση του iTunes, ο τύπος θα προσπαθεί να αντιδράσει και δε θα μπορεί. Όποιοι ακολουθήσουν τις παλιές νόρμες, βάζουν λουκέτο στη στιγμή.
Όλα αυτά είναι η αρχή. Η Apple με το iPad άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Τα μέτωπα στα οποία θα κληθεί να πολεμήσει είναι πολλά, αλλά αυτή τη στιγμή έχει την ώθηση που χρειάζεται για να ανταπεξέλθει.
Φτάνουμε στο σημείο του προλόγου που χρωστάω, στην προϋπόθεση που η Apple δεν έχει εξασφαλισμένη αυτή τη στιγμή. Το iPhone ήρθε για να αντικαταστήσει και να επεκτείνει ένα προϊόν που οι χρήστες ήξεραν και το χρησιμοποιούσαν κάθε μέρα: το τηλέφωνο.
Το iPad δεν μπορεί να πατήσει σε κάτι ανάλογο. Είναι μια νέα συσκευή που για τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δεν υπήρχε στη ζωή του μέχρι σήμερα. Συνεπώς, το στοίχημα είναι κατά πόσο ο μέσος χρήστης υπολογιστή θα δεχτεί αυτό το νέο προϊόν στο σαλόνι ή στην τσάντα του. Είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο ακούγεται.
Πιστεύω ότι για να πετύχει το iPad (και με τη λέξη “επιτυχία” φυσικά εννοείται η καθολική αγορά του από τον κόσμο) πρέπει να υιοθετηθεί, όχι από τους geeks, αλλά από απλούς καθημερινούς ημί-geeks που θα παίξουν το ρόλου το μοντέλου. (Οι ημί-geeks ορίζονται εντελώς αυθαίρετα ως οι καθημερινοί χρήστες υπολογιστών με κάποια εμπειρία και με την αντίστοιχη βαρύτητα που φέρουν οι όποιες αγορές τους.)
Αν πετύχει λοιπόν, στους ημί-geeks το iPad θα πουλιέται σαν ζεστό ψωμάκι. Η τιμή του δε θα είναι πρόβλημα. Η Apple φρόντισε γι’ αυτό.
Το iPad είναι η αστραφτερή, εντυπωσιακή, πανέμορφη και πάνω απ’ όλα παντοδύναμη απάντηση της Apple στη, μονίμως τσακωμένη με το design, Google. Εννοείται ότι κανένας δεν υποτιμά τη Google. Απλώς η Apple αυτή τη φορά χτυπάει στη μαζικότητα του εγχειρήματος με μια καλογυαλισμένη βιτρίνα, πράγμα που γνωρίζει να κάνει καλύτερα από τον καθένα. Σε αυτό το παιχνίδι εννοείται ότι δεν υπάρχει πουθενά η Microsoft.
Το iPad μπορεί ν’ αλλάξει αυτό που αποκαλούμε “personal computing”. Αυτή τη στιγμή το άγχος της είναι αν θα έχει απήχηση σε μεγάλες πληθυσμιακές μονάδες. Αν το πετύχει αυτό, η αγωνία θα μεταφερθεί στο πως να είναι μαζική και ταυτόχρονα να παραμείνει αστραφτερή, πράγμα στο οποίο απέτυχε παταγωδώς η Microsoft. Αλλά έχουμε καιρό γι’ αυτά.
]]>Όμως εμένα μου αρέσει πιο πολύ που θα μαζευτούμε σε ένα χώρο να μιλήσει ο ένας με τον άλλο, να μοιραστούμε απόψεις κι εμπειρίες από τη δουλειά μας και να γνωριστούμε όσοι δε γνωριζόμαστε.
Στο εξωτερικό δε λείπουν τέτοιες συναντήσεις. Στην Ελλάδα διψάμε να βρούμε ένα γεγονός που να μας φέρει πιο κοντά. Και μόνο γι’ αυτό το λόγο, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στο Βασίλη Κανονίδη, τον άνθρωπο που προσπάθησε πολύ για να κάνει το WordCamp πράξη και τα κατάφερε. Του χρωστάμε όλοι.
Και εννοείται ότι με χαρά αποδέχτηκα την πρόταση του Βασίλη να κάνω μία από τις παρουσιάσεις. Θα προσπαθήσω λοιπόν να μιλήσω για τις διαφορές που έχει στο κομάτι του design το Wordpress σε σχέση με το Expression Engine.
Όσοι ακόμα το σκέφτεστε αν θα βρεθείτε στο event, προτείνω να έρθετε χωρίς δισταγμούς. Το να στηρίξουμε τέτοιες κινήσεις είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Είναι κάτι που θα αποφέρει πολλαπλά ωφέλη σε όλους μας.
]]>
Βιβλία που μιλάνε για το περιεχόμενο και πιο συγκεκριμένα για το γράψιμο στο Διαδίκτυο έχουν ταυτόχρονα ένα πλεονέκτημα κι ένα μειονέκτημα: από τη μία το εν δυνάμει κοινό τους είναι τεράστιο, αλλά αυτό τα κάνει να μην είναι προσανατολισμένα π.χ. στους αρχάριους ή στους μυημένους.
Έτσι, ο συγγραφέας, Gerry McGovern προσπάθησε να ικανοποιήσει όλες τις κατηγορίες αναγνωστών, πράγμα το οποίο δε γίνεται. Όμως το βιβλίο είναι αξιόλογο. Ούτε μια λέξη του δεν είναι ανούσια.
Ο άνθρωπος ξεκινάει με το απλό ”Υπάρχει το filler content, που είναι τα κείμενα που μπαίνουν σε ένα website για να μπουν μια και είναι δωρεάν. Υπάρχει όμως και το killer content, που είναι το ουσιώδες.” Αυτό είναι που φέρνει νέους επισκέπτες και τελικά κάνει μια ιστοσελίδα επιτυχημένη. Τι πιο αληθινό από αυτό;
Αυτό που με κούρασε στο βιβλίο ήταν ο σχεδιασμός του. Παρότι είχε χρώμα, εικόνες και ξεχώριζε τη βασική ιδέα της εκάστοτε ενότητας, το έκανε πιστεύω υπερβολικά. Δε μου άρεσε αθόλου η τυπογραφία του, πράγμα που το έκανε πιο δυσανάγνωστο στο τέλος.
Και παρότι το κεφάλαιο σχετικά με το Search Engine Optimization είναι ελαφρά παρωχημένο, κάθε του ενότητα με ωφέλησε. Παραδείγματα: Η ανάγκη να βρίσκει ο κάτοχος κάθε website 2 ή το πολύ 3 διαφορετικούς τύπους αναγνωστών στους οποίους πρέπει να απευθύνεται. Ή ότι το σημαντικό δεν είναι να μάθουμε πως δουλεύουν οι μηχανές αναζήτησης, αλλά πως οι άνθρωποι ψάχνουν σε αυτές.
Σίγουρα, σχεδόν όλοι οι content managers στην Ελλάδα (αν υπάρχουν τέτοιοι) θα είναι καλό να του ρίξουν μια ματιά. Αλλά και τους bloggers θα μπορούσε να βοηθήσει και όλους όσους έχουν να κάνουν με κειμενογράφηση για το Διαδίκτυο.
Κοστίζει περίπου €12 και φυσικά βρίσκεται στα εικονικά ράφια του Amazon. Ευχαριστώ barak!
]]>
Από το Joy of Tech φυσικά.
]]>Μια (όχι και τόσο) μικρή λίστα λοιπόν που περιγράφει αυτές τις παρατηρήσεις είναι η εξής:
Η παραπάνω λίστα σαφώς και δεν είναι αποτέλεσμα μεθοδικής μελέτης και μέτρησης. Γι’ αυτό άλλωστε δεν έχει και στοιχεία με αριθμητικά δεδομένα. Όμως πρόκειται για παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν εύκολα κατανοητές σε κάποιον που είναι υπομονετικός και παρατηρεί προσεχτικά. Τα συμπεράσματα που βγάζω τουλάχιστον για τη δική μου καθημερινότητα είναι πολύτιμα.
]]>Τι είναι το Readability; Είναι ένα τέτοιο bookmarklet που στόχο έχει να απομακρύνει όλο το “θόρυβο” σε μια σελίδα και να δείξει στον επισκέπτη μόνο το κείμενό της. Το κείμενο μπορεί να εμφανιστεί με διάφορους τρόπους, όμως αυτό έρχεται τελευταίο. Η αξία του Readability είναι ότι η σελίδα δείχνει αυτό μόνο που έχει σημασία.
Σε πρώτη ανάγνωση, μπορεί ένας designer να νιώσει άσχημα, γιατί ένα προγραμματάκι τόσο δα του καταστρέφει όλη τη δουλειά. Στην πραγματικότητα όμως ένα καλοσχεδιασμένο website, που σέβεται τον αναγνώστη του και δεν τον τρελλαίνει στις διαφημίσεις δεν έχει ανάγκη το Readability. Εξάλλου, τα τόσο ενοχλητικά από διαφημίσεις sites ούτως ή άλλως ακυρώνουν τη δουλειά του designer.
Επίσης, το Redability είναι ιδανικό για τις περιπτώσεις που κάποιος παίρνει ένα έτοιμο theme, το “προσαρμόζει” στα μέτρα του και το ξανασερβίρει. 9 στις 10 φορές τέτοιες απόπειρες καταστρέφουν τα έτοιμα themes και βγάζουν ένα αποτέλεσμα ...αποτρόπαιο.
Το ωραίοτερο με το Readability είναι ότι έχει πάψει να είναι απλώς ένα bookmarklet “εναλλακτικών”. Έχει γίνει αρκετά mainstream, όσο θα μπορούσε μια τέτοια εφαρμογή να είναι, πράγμα το οποίο δηλώνει την ανάγκη των επισκεπτών να επικεντρωθούν στο περιεχόμενο κι όχι στα παρελκόμενα. Παράλληλα, τα αντίστοιχα προγραμματάκια που “σκοτώνουν” ό,τι Flash element περιέχει μια σελίδα είναι πιο hot από ποτέ.
Πού μας πάνε όλα αυτά; Όχι πάντως στο 1990 που τα sites ήταν μαύρα γράμματα σε άσπρο background. Η οπτική βία των διαφημίσεων κάποια στιγμή πρέπει να μετριαστεί. Το περιεχόμενο, που θυμίζω ότι είναι ο πρωταρχικός λόγος για τον οποίο κάποιος επισκέπτεται μια ιστοσελίδα, μπορεί να ξαναβρεί την αίγλη του και -γιατί όχι;- να κριθεί πιο αυστηρά. Το design μπορεί να αναδειχτεί, μια και ούτως ή άλλως είναι στην υπηρεσία του περιεχομένου. Για την ακρίβεια δε βρίσκω ούτε ένα λόγο γιατί τέτοια bookmarklets να είναι μια κακή εξέλιξη.
Readability for the win, λοιπόν.
]]>Αν είμαι εγώ μόνο που καταλαβαίνω έτσι τα πράγματα, ΟΚ σταματάω εδώ. Αλλά δεν είμαι ο μόνος. Όλο αυτό όμως είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος. Αν μείνεις σε αυτή, καλύτερα να το κλείσεις το μαγαζί.
Η άλλη όψη λέει ότι όσο έχεις την υγεία σου έχεις βάσιμους λόγους να πιστεύεις ότι όλα μπορούν να πάνε καλά. Μέσα στο 2009 είχα αρκετούς τέτοιους βάσιμους λόγους να πιστεύω ότι τα άσχημα μπορούν να είναι λιγότερο άσχημα και τα καλά να πάνε καλύτερα.
(Είχα προετοιμάσει μια πιο μεγάλη παράγραφο για να γράψω για τη δουλειά μου. Όμως μου φάνηκε πολύ βαρύγδουπη και γι’ αυτό την έσβησα. Οπότε προτιμώ το παρακάτω.)
Σε ανύποπτες στιγμές έγραψα υπέρ της αισιοδοξίας, υπέρ της τόλμης και κατά του φόβου. Ισχύουν όλα. Με άλλα λόγια: You get busy living or you get busy dying.
Μέσα στο 2009 συνατνήθηκα με ανθρώπους που δουλεύουμε στον ίδιο χώρο και τα πήγαμε πολύ καλά. Αν έχεις την εκτίμηση αυτών των ανθρώπων, έχεις και λόγους να αισιοδοξείς.
Ξεκινάω λοιπόν με τη συμμορία του CSS3.gr. Οι άνθρωποι είναι αστέρια! Το Basecamp που έχουμε είναι η απόλυτη ψυχοθεραπεία. Θα μπορούσα να τους πληρώνω για να τους μιλάω μόνο. Έλα όμως που έχουμε κι ένα site και δεν είναι σωστό... Περιττό να πω πόσο τους εκτιμώ ως φίλους και επαγγελματίες.
Συνεχίζω με το Γεράσιμο και το Θάνο. Τα λαοπρόβλητα και θρυλικά zombo meetings έχουν γίνει τα events της πόλης. Μας ζητάνε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες. Θα μείνουν με την περιέργεια.
Ο Σάκης είναι σταθερή αξία στο χρόνο κι ένας από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους του χώρου που έχω γνωρίσει. Τελευταία βρεθήκαμε και με το Νίκο και το Δημήτρη που τους εκτιμούσα από καιρό.
Ειδική μνεία στον Anonymous Marketer, που μέσα στο 2009 άνοιξε και έκλεισε το πιο ωραίο νέο blog περί marketing. Το site δεν υπάρχει πια αλλά έμεινε μια καλή διαδικτυακή φιλία.
Ναι, ναι όλοι εμείς είμαστε μια καλά οργανωμένη κλίκα. Εμείς παίρνουμε τα δημόσια έργα, μοιράζουμε φράγκα κάτω από το τραπέζι και καταστρώνουμε σχέδια πως να καταστρέψουμε τους αντιπάλους.
Αν υπάρχει κάτι που να πλησιάζει στον υπέρτατο καλοκαιρινό προορισμό αυτό είναι οι Μαλδίβες. Βλέπω τις φωτογραφίες συνέχεια. Εννοείται ότι καμία από αυτές δεν πείραξα στο Photoshop.
Δεν έχω ξαναδεί πιο πράσινα φυτά, πιο γαλάζιο ουρανό και πιο γαλαζοπράσινη θάλασσα. Δεν έχω ξαναδεί πιο ήπια προσαρμογή της φύσης στις υπηρεσίες του ανθρώπου. Ευγενικοί, χαμογελαστοί άνθρωποι, νησιά που τα διέσχιζες με τα πόδια σε 15’ (ήταν τα νησιά που έμενες φυσικά), απίθανη Caipirinha, spa με το απολαυστικότερο Thai massage της Γης, εξωτικά ψάρια και καρχαρίες, απότομες καταιγίδες του Ινδικού ωκεανού, υπέροχο φαγητό και οι καλύτερες overwater βίλες του κόσμου.
Όλοι αυτοί ήταν πολύ καλοί λόγοι για να κάνουν το 2009 μια πολύ καλή χρονιά. Όμως η Ρωξάννη, οι φίλοι για τους οποίους δεν έχω γράψει ποτέ εδώ, οι γονείς και πιο πολύ απ’ όλους η Αθηνά την έκαναν φανταστική.
Καλό 2010 σε όλους μας και σε όλους όσους ξέχασα να αναφέρω. Υγεία, αισιοδοξία, τόλμη και όχι φόβος.
]]>Η ιστορία με δυο κουβέντες; Παραμένει με διαφορά το καλύτερο CMS για design και τώρα πια είναι ένα πυρηνικό όπλο και για development.
Το control panel του Expression Engine έπρεπε οπωσδήποτε να βελτιωθεί. Αυτό έγινε. Οι designers που ανέλαβαν να το σχεδιάσουν είχαν δύσκολη δουλειά: να δημιουργήσουν ένα interface που θα βοηθάει το διαχειριστή να έχει μπροστά του όλα τα διαθέσιμα εργαλεία (που είναι πάρα πολλά) και ταυτόχρονα να είναι εύχρηστο.
Το αποτέλεσμα του δραστικού επανασχεδιασμού του interface του Control Panel του Expression Engine είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Νιώθω όμως ότι δεν έχει φτάσει στο 100%. Πάντως τώρα, πολλές από τις λειτουργίες γίνονται με τη βοήθεια κώδικα AJAX κι αυτό είναι εξαιρετικό.
Το περιβάλλον διαχείρισης περιέχει πολλά νέα και απαραίτητα features όπως π.χ. Image Editor, mode συγγραφής κειμένων (καταπληκτική κίνηση), εύκολη πρόσβαση στα multimedia αρχεία, περιοχές που προσαρμόζονται στις ανάγκες του διαχειριστή κ.α.
Το Expression Engine έχει μια ιδιατερότητα στη διαχείριση: δεν υπάρχουν αρχεία προς επεξεργασία π.χ. η Αρχική Σελίδα ενός site δεν είναι ένα αρχείο ή η σύνθεση πολλών αρχείων όπως συμβαίνει π.χ. στο Wordpress. Κάθε σελίδα δημιουργείται on the fly (δηλ. την ώρα που ζητείται από τον επισκέπτη). Έτσι, ο designer/developer/διαχειριστής στην ουσία επεμβαίνει σε κομμάτια κώδικα που αποθηκεύονται στη βάση δεδομένων. Μέχρι σήμερα, αν κάποιος ήθελε να επέμβει σε αυτά, έπρεπε ή να κάνει τις αλλαγές επί τόπου σε ένα περιβάλλον που δε βολεύει ή να τα κατεβάσει τοπικά, να κάνει τις όποιες αλλαγές και να κάνει επικόλληση του νέου κώδικα. Όχι πια. Παρότι το σύστημα συνεχίζει να δουλεύει όπως πριν (αρχεία on the fly), αυτά τα κομμάτια κώδικα μπορούν να αλλαχθούν από οποιονδήποτε html editor και να αποθηκευτούν σαν να ήταν ξεχωριστά αρχεία. Ανακούφιση.
Συνοπτικά, το νέο Control Panel είναι πολύ πιο εύχρηστο και πλήρες. Είναι πια ένα σύγχρονο σύστημα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κι από αρχάριους.
Το CodeIgniter είναι ένα framework γραμμένο σε PHP. Έχει διακριθεί πολλές φορές στο παρελθόν και οι ειδικοί το εκθειάζουν. Το νέο Expression Engine είναι 100% code-ignite-d. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι ικανό να μετατραπεί από ένα blog σε ένα πολύπλοκο portal, σε ένα μικρό ηλεκτρονικό κατάστημα ή σε (βάλτε ό,τι νομίζετε εδώ).
Ξεκινώντας από μια στέρεη βάση, είναι δομημένο έτσι ώστε να καλύπτει ένα μεγάλο εύρος αναγκών. Όσες από αυτές τις ανάγκες δεν καλύπτονται από τα βασικά, είναι εύκολο να γραφτεί νέος κώδικας που θα πάει το site σε όποια άκρα χρειαστεί.
Ήδη ήμουν πολύ σίγουρος με το παλιότερο Expression Engine. Πόσο μάλλον τώρα. Αρκεί να πω ότι, αν και ποτέ δε θα ένιωθα ασφάλεια να επεκτείνω μια άλλη πλατφόρμα, κατάφερα να γράψω δικό μου κώδικα για τα design posts (κάθε post να έχει μοναδική εμφάνιση). Αυτή ήταν ουσιαστικά η μοναδική επιπλέον ανάγκη να το επεκτείνω. Όλο το υπόλοιπο site θα μπορούσε κανονικότατα να τρέχει και χωρίς plugins. (Έχω μερικά, για των οποίων την αξία δεν έχω πειστεί ακόμα 100%.) Τόσο καλογραμμένο είναι. Τώρα που έχει τις πλάτες του CodeIgniter, πιστεύω ότι δεν έχει όρια.
Το Expression Engine δε διατείθεται δωρεάν. Η έκδοση 2.0 μάλιστα κοστίζει περισσότερα από την προηγούμενη. Την ίδια στιγμή η καμπύλη εκμάθησης (learning curve) του συστήματος είναι πολύ πιο δύσκολη σε σχέση με άλλα CMS. Αυτό έκανε πολύ κόσμο να μην το προτιμά.
Οι άνθρωποι που αποφάσιαν να το επιλέξουν (κι ακόμα περισσότερο αυτοί που βάσισαν τη δουλειά τους στο Expression Engine) εκτίμησαν την απίστευτη ελευθερία που δίνει στο design. Επιπλέον, βρήκαν το support που χρειάζονταν μέσα από το προσωπικό που υποστηρίζει την πλατφόρμα και είναι ουσιαστικά 24/7 διαθέσιμο για να βοηθήσει. Αυτό εξάλλου πληρώνουμε στην ουσία.
Με αυτά τα δεδομένα, το business model του Expression Engine, χωρίς να απευθύνεται σε κάποιο niche κοινό είναι στοχευμένο στους επαγγελματίες που σαφώς και δεν τους ενδιαφέρει να φτιάξουν ένα ακόμα blog. Εξάλλου, σε αυτό το Wordpress είναι αχτύπητο. Προφανώς δεν υπάρχει κανένας λόγος οι ανθρωποι του Εxpression Engine να θέλουν να πιάσουν το κοινό του Wordpress. Στοχεύουν σε projects με μεγαλύτερες απαιτήσεις.
Η έκδοση 2.0 λοιπόν, θα συνεχίσει να είναι η αγαπημένη των designers και την ίδια στιγμή ανοίγει την πόρτα στους developers, που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούσαν άλλα CMS για να κάνουν τη δουλειά τους.
Η επόμενη φάση αυτού του site θα είναι σε Expression Engine 2.0. Αυτό δεν είναι νέο. Η επόμενη φάση αυτού του site θα είναι σε Expression Engine 2.0. Αυτό δεν είναι νέο. Το νέο είναι ότι όλος αυτός ο χρόνος που μεσολάβησε μέχρι αυτή τη νέα έκδαση μας ταλαιπώρησε, μας εκνεύρισε, μας χάλασε κάποια χρονοδιαγράμματα, αλλά δεν πήγε χαμένος.
Έχοντας δουλέψει σε πάνω από 10 CMS όλα αυτά τα χρόνια, μπορώ να το ξαναπώ: το Expression Engine 2.0 είναι το καλύτερο CMS που έχω δει ποτέ.
]]>Ο Γιάννης συνεχίζει τα άρθρα του για την HTML5. Αυτή τη φορά μιλάει για το Canvas element, το οποίο υπόσχεται διανυσματικά γραφικά μόνο με τη χρήση HTML. Μάλιστα, στο παράδειγμά του ζωγραφίζει το λογότυπο του site μόνο HTML! Αν δε σας εντυπωσιάζει αυτό, δεν μπορεί να εντυπωσιαστείτε από τίποτα.
Το κείμενο H HTML5 είναι εδώ (μέρος 2ο): Canvas στο CSS3.
Είναι δεδομένο ότι τα mobile websites δεν είναι μόδα. Κάθε νέο iPhone που κυκλοφορεί, “ζητάει” από τα websites μας να φαίνονται καλά σε αυτό. Το Mobify τώρα, είναι ένα online εργαλείο που αναλαμβάνει να μετατρέψει τα sites μας σε mobile. Είναι μια καλή αρχή για ν’ αρχίσουμε από κάπου.
Το κείμενο Κατασκευάζοντας ένα mobile site με το Mobify στο CSS3.
]]>