Η αξία του δωρεάν

Πιστεύω πάρα πολύ στην αξία του δωρεάν. Σχεδόν όσο πιστεύω και στην αξία αυτού που πρέπει να πληρώσεις.

Ναι, οι καιροί δυσκολεύουν και οι πελάτες αργούν να βάλουν τα χρήματα στην τράπεζα. Οι 6μηνες επιταγές θριαμβεύουν. Οι ακάλυπτες ακόμα πιο εντυπωσιακά. Η πίεση αυξάνεται. Για όλους. Αυτά τα ξέρουμε, κάτι άλλο έχεις να μας πεις;

Είμαι κάθετα υπέρ της αρχής που λέει ότι η αξία πρέπει να πληρώνεται. Να καλοπληρώνεται για την ακρίβεια. Να το επιδιώκεις με στρατηγική και να μην κάνεις βήμα πίσω σε αυτό. Εξάλλου, ο πιο φτηνός πάντα θα υπάρχει και πάντα θα βρίσκεται ένα βήμα πριν από σένα.

Όμως αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα από το να δίνεις λίγο από το χρόνο και τις γνώσεις σου δωρεάν. Γιατί το δωρεάν, όταν δεν είναι αγγαρεία, είναι πολύτιμο. Σε βάζει σε ένα εντελώς διαφορετικό σκεπτικό, σε ένα frame of mind που δε μετράς τις ώρες που δουλεύεις, αλλά κοιτάς πως θα κάνεις τη δουλειά καλύτερα απλώς για να βοηθήσεις.

Έχω παρατηρήσει πως όταν γίνεται αυτό, ωφελούμαι με έναν σχεδόν μυστικιστικό τρόπο, γιατί το μυαλό μου ξεφεύγει από συμβάσεις και πειραματίζεται όπως δε θα το έκανε ποτέ άλλοτε. Με άλλο λόγια δηλαδή, αυτό που δε θα τολμούσα να κάνω για έναν πελάτη, γιατί ίσως να φοβόμουν την αντίδρασή του, για ένα φίλο μπορώ να το κάνω άφοβα. Το οποίο στο τέλος της μέρας είναι κέρδος, γιατί έχω ανοίξει τον ορίζοντά μου προς κάτι διαφορετικό. Και τελικά θα γίνει μέρος του οπλοστάσιού μου.

Αν οι δύο προηγούμενες παράγραφοι μπορούν να θεωρηθούν πολυτέλεια, εγώ επιλέγω να τη βάζω στη δουλειά μου που και που. Άσε που το “ευχαριστώ” που θ’ ακούσεις θα είναι τόσο ειλικρινές που δε θα συγκρίνεται με τίποτα. Αυτή την πολυτέλεια ποιος δεν τη χρειάζεται στη ζωή του;